Piemelwens

Laatst droomde ik dat ik moest luisteren naar een gesprek over wc-gewoonten. Drie vrouwen en twee mannen zaten om een tafel en vroegen aan elkaar of ze weleens in het bijzijn van hun partner gebruik maakten van de wc....

Toen begon het ergens te kriebelen en realiseerde ik me dat ik helemaal niet aan het dromen was. Ik zat naar de televisie te kijken, naar de eerste aflevering van Vurige tongen, het nieuwe praatprogramma van de KRO. Een programma waarvan de omroep zelf zegt dat het 'typisch KRO nieuwe stijl' is. Min of meer bekende Nederlanders delen met de kijker hun gevoelens over alledaagse onderwerpen. Net als de apostelen die volgens het pinksterverhaal door de Heilige Geest werden aangespoord hun tongen los te maken en vol vuur te spreken.

Televisiefragmenten en krantenberichten fungeren als aanjager van het gesprek, dat wordt geleid door Karin de Groot. Na vijf jaar Spoorloos was ze toe aan de welbekende nieuwe uitdaging. Er is een pool van gasten geformeerd, die allemaal een paar keer hun opwachting zullen maken in het acht weken lang lopende programma. Vorige week donderdag werd het spits afgebeten door Heleen van Royen, Annemiek Schrijver, Marc-Marie Huijbregts en Frans Sevenstern. Gisteravond legden Samira Abbos, Michiel van Erp, Maarten-Jan van Maurik en wederom Heleen van Royen hun ziel op tafel.

Inderdaad: allemaal wereldberoemd in 't Gooi, maar slechts een enkeling ook daarbuiten. En dat is de makke van Vurige tongen. Bij de meeste gasten heb je hoogstens een vaag idee van wat ze doen, met als gevolg dat je niet staat te popelen om het achterste van hun tong te zien. Sterker, dat maakt impulsieve ontboezemingen, zoals de piemelwens van programmamaakster Annemiek Schrijver, een beetje gênant.

Er is niets tegen een ongedwongen groepsgesprek over persoonlijke onderwerpen. Ongedwongen is evenwel heel wat anders dan lukraak en fragmentarisch. Ook alledaagse zaken komen beter uit de verf met een enigszins beschouwelijke insteek.

Maar daaraan heeft de hedendaagse gevoelsomroep KRO kennelijk een broertje dood. Getuige de woorden van directeur Ton Verlind: 'We zijn die louter intellectuele en politieke beschouwingen in de media beu.'

Meer over