Column

Pianist van Parijs: overal leeft hij mee

Als de feiten schaars zijn, zoals na de aanslag in Parijs, is er altijd nog een onuitputtelijke bron van emotie. Handig.

Davide Martello zat vrijdag in een café in het Duitse Konstanz naar de wedstrijd tussen Frankrijk en Duitsland te kijken. Hij hoorde de explosies, las over de aanslagen en besloot in de auto te stappen, met zijn vleugel op een aanhangwagen. Hij reed de hele nacht door, 670 kilometer naar Parijs.

Het resultaat van zijn reis was dit weekend waarschijnlijk op elke nieuwszender ter wereld te zien. De pianist speelde Imagine van John Lennon.

Met een fiets en zijn vleugel op wieltjes was hij naar de plek met de meeste journalisten gegaan, 10 meter van popzaal Bataclan, waar het bloed van andere muziekliefhebbers net droog was. Hij zei niets en speelde. Daarna verdween hij weer.

In de nasleep van een aanslag hunkeren mensen, of in elk geval de media, naar hoop. Hoe uitzichtloos de situatie ook is, momenten van verbroedering worden gretig getoond om grip op de onzekerheid te krijgen. En als de feiten schaars zijn, is er altijd nog een onuitputtelijke bron van emotie - wel zo handig.

Er was haast niets bekend over de toedracht, maar we hadden wel beelden van mensen die het Stade de France verlieten en spontaan de Marseillaise inzetten. Marchons! Marchons!

We geloven graag in de strijdlust, maar de paniek die zondagavond uitbrak op Place de la République deed vermoeden dat het tegendeel waar is: de angst regeert.

Of we klampen ons vast aan stom toeval, ook wel: geluk. Het liefst de verhalen van de ooggetuigen die net aan de dood zijn ontsnapt, omdat het laatste tafeltje voor hun neus werd ingepikt. Suzan Yücel vertelde erover bij Pauw en RTL Nieuws. Het deed denken aan de verhalen over mensen die toevallig niet aan boord zaten van vlucht MH17. Ontsnapt aan het noodlot - het klinkt mooi, maar het zegt niets.

Overal ter wereld werden bouwwerken verlicht in de kleuren van de Franse vlag. Het operahuis in Sydney, de Brandenburger Tor in Berlijn, de Erasmusbrug in Rotterdam en Christus de Verlosser in Rio de Janeiro kleurden blauw-wit-rood. Net zoals je een tricolorewaas op je Facebookprofielfoto kon laten neerdalen: solidariteit light.

Als de lichtstad verduistert, gaan in de rest van de wereld de lampen aan, twitterden velen, een foto van de Eiffeltoren erbij, de lichtjes uit. Maar dat was niet uit respect voor de slachtoffers: de lampjes van de Eiffeltoren gaan elke nacht om 01.00 uur uit.

Sprankjes hoop blijken stuiptrekkingen. Volgens terrorismedeskundige Beatrice de Graaf, die zaterdag aanschoof bij de speciaal ingelaste uitzending van Pauw, spraken moslims met #fuckoffisis massaal hun afkeer uit. In werkelijkheid was de hashtag een stuk of twintig keer gebruikt in een etmaal, met name door twitteraars met westerse namen.

Gelukkig hebben we de pianist nog. Die is puur. Toch? Zoek maar eens op Klavierkunst, zijn artiestennaam. Hij speelde bij de Taksimprotesten in Istanbul, op het Maidan in Kiev en voor de Duitse troepen in Afghanistan. Overal leeft hij mee. En nu huilt de hele wereld om zijn noten. Het klonk mij een beetje vals, en niet alleen omdat de piano niet gestemd was.

Meer over