Perrault is het geheim van hotshotchoreograaf Dubois

Sébastien Perrault, een excellente danser, is het geheim van de voorstelling van hotshotchoreograaf Dubois. Het mooiste, bijna barok-sculpturale beeld is dat van een berg roerloze lijven.

Les mémoires d'un seigneur ou l'homme disparu. Beeld F. Stemmer
Les mémoires d'un seigneur ou l'homme disparu.Beeld F. Stemmer

Het is een tendens: choreografen van niveau die dans maken met mensen die van beroep geen danser zijn. Niet voor tussen de schuifdeuren, maar voor in het theater. Een verlangen naar echtheid op het toneel, naar interactie met de samenleving, naar publiek? Wat de motivatie ook is, zo'n onderneming werkt alleen als het concept ijzersterk is. En dan ben je bij de Franse hotshotchoreograaf Olivier Dubois aan het goede adres.

Hij ging aan de slag met veertig mannen uit Rotterdam. Via Facebook meldden zich binnen twee weken genoeg exemplaren in alle leeftijden (audities zijn niet gehouden) en na slechts drie avonden repeteren, staat er een imposante voorstelling. Het geheim? De spil van Les mémoires d'un seigneur ou l'homme disparu (2015) is Sébastien Perrault, een excellente danser met wie Dubois het project naar meerdere steden brengt. Daarbij worden de amateurs ingezet in hun kracht: als massa. De beeldende en dramatische kracht daarvan weet Dubois gevarieerd te bespelen, zoals eerder bleek in Révolution (met paaldanseressen) en Tragédie (met naakte performers).

Zwaar ademende borstkassen en geluidloos gejuich

Perrault - spijkerbroek, blote bast - verbeeldt een eenzame figuur die zich vanuit een schaarse lichtbundel en traag bewegend langs de rand van een grote tafel, zijn domein, ontpopt als een machthebber die steeds feller om zich heen zwiept met zijn zwaard. Bij hun entree lopen de veertig mannen dreigend op hem af. Deze dreiging is de aanjager van alles wat volgt. Een choreografie van zwaar ademende borstkassen en geluidloos gejuich, van fluisterende hoofden langs coulissen, van keihard geren in strakke horizontale lijnen, van lichamen die als een harmonica oprukken en terugdeinzen.

Het mooiste, bijna barok-sculpturale beeld is dat van een berg roerloze lijven. Het einde van de machthebber zal net zo eenzaam zijn als zijn begin, maar nu kruipt hij nog even - hoe bizar - tussen deze 'doden' door naar binnen om aan de top weer triomfantelijk te verschijnen. Dubois, die onder meer bij Jan Fabre heeft gedanst, gebruikt lichamen op een plastische manier, zonder de beweging te vergeten. De vaak duistere belichting geeft het geheel iets tijdloos.

Het meest intrigerende aan Les mémoires d'un seigneur ou l'homme disparu is dat de meute voortdurend meerledig geïnterpreteerd kan worden: als zijn vijand of zijn volk, zijn volk of zijn leger, zijn slachtoffers of zijn doden, zijn intriganten of - zelfs dat ja - zijn spookbeelden. Dubois liet zich inspireren door megalomane historische tirannen als Marcus Aurelius, Caligula, Alexander de Grote en Dzjengis Khan en heeft zeer gecondenseerd de essentie van hun (belevings)wereld neergezet. Met dank aan veertig Rotterdammers die zich als een geweldige eenheid hebben gedragen.

Les mémoires d'un seigneur ou l'homme disparu. Dans. Door Ballet du Nord in coproductie met Productiehuis Rotterdam. Choreografie: Olivier Dubois. 13/5, Rotterdamse Schouwburg.

Les mémoires d'un seigneur ou l'homme disparu. Beeld F. Stemmer
Les mémoires d'un seigneur ou l'homme disparu.Beeld F. Stemmer
Meer over