Paycheck, Poulet aux prunes, The Act of Killing

Iedere dag tipt de Volkskrant de beste films op televisie.

Uma Thurman en Ben Affleck in Paycheck van John Woo. Beeld Paramount
Uma Thurman en Ben Affleck in Paycheck van John Woo.Beeld Paramount

Paycheck (John Woo, 2003)
RTL 7, 20.30-23.00 uur

Keiharde geweldsscènes in slowmotion, gevechten die met een ballet-achtige zwierigheid in beeld worden gebracht en een witte duif die symbolisch door het beeld fladdert: zie daar de voornaamste filmingrediënten waarmee regisseur John Woo (68) eerst in Hongkong furore maakte, en daarna in Hollywood. Ook in Paycheck, zijn vooralsnog laatste Amerikaanse productie, zijn die typerende elementen aanwezig. Wat begint als een complexe sf-thriller in de traditie van Steven Spielbergs Minority Report (2002) - beide films grijpen terug op verhalen van cult-auteur Philip K. Dick - wordt al snel een actiespektakel waarin alleen plaats is voor de meest vergezochte logica.

Michael Jennings (Ben Affleck) wordt door bedrijven ingehuurd om bij de concurrent succesformules af te kijken, te kopiëren en te verbeteren. Na iedere opdracht wordt zijn geheugen gewist om te voorkomen dat hij zijn bevindingen doorverkoopt. Als zijn voormalige studiegenoot Rethrick (Aaron Eckhart) hem een superklus aanbiedt, onder de voorwaarde dat hij drie jaar aan de slag gaat en achteraf dus ook die drie jaar uit zijn geheugen laat wissen, weet je als kijker direct: niet doen, fout zaakje. Maar de beloning - een cheque van 90 miljoen dollar - klinkt aanlokkelijk en Jennings neemt de klus aan. Het futuristische kat- en muisspel dat zich vervolgens ontvouwt, wringt volop en in de actiescènes toont Woo zich niet de meester die hij ooit was. Gelukkig is er af en toe een briljante camerabeweging; ook de overrompelend absurde manier waarop Woo zijn verplichte witte duif opvoert, midden in de finale, dwingt respect af. Affleck en tegenspeelster Uma Thurman banen zich dapper een weg door de flauwekul. Best grappig dat ze soms kogels weten te ontwijken, omdat Woo de scène vertraagd afspeelt.

Poulet aux prunes (Marjane Satrapi, 2011)
Arte, 20.15-21.45 uur

De tweede film die Satrapi maakte met stripkunstenaar Vincent Paronnaud naar een eigen striproman (De muzikant). Anders dan bij het succesvolle Persepolis (2007) koos Satrapi voor echte acteurs, terwijl het decor een barokke combinatie is van live action en animatie. Dat pakt vooral goed uit als de beelden voor zich mogen spreken: zelden werd sigarettenrook zo mooi in beeld gebracht. Meestal doet Poulet aux prunes helaas te veel zijn best een lach, traan of kippenvel af te dwingen. Het is dan ook een grootse liefdestragedie die de in 1958 gesitueerde film te vertellen heeft, over een begenadigde Iraanse violist, opgesloten in een verstandshuwelijk, die zijn verdriet om een verloren liefde omzet in muziek. Het eindresultaat is weinig substantieel, maar wel oogstrelerij van het hoogste niveau.

The Act of Killing (Joshua Oppenheimer, 2012)
NPO Doc, 22.45-00.20 uur

Genocide-expert Oppenheimer hoopte een klassieke documentaire te maken over de Indonesiërs die in de jaren zestig werden vervolgd, omdat ze gelieerd waren (of werden) aan de communistische partij. Jarenlang werkte Oppenheimer aan het project, maar het kwam niet van de grond - zijn crew werd tijdens het filmen voortdurend geïntimideerd. Tot hij contact zocht met de daders en stuitte op Anwar Congo, de op leeftijd geraakte leider van een doodseskader van weleer. Oppenheimer laat Congo, die dankzij propaganda van de Indonesische overheid als held de geschiedenis in ging, zijn misdaden naspelen en creëerde daarmee een van de schokkendste, beklemmendste en origineelste documentaires in jaren. Een woeste, donkere instantklassieker, nauwelijks met iets anders te vergelijken. Op IDFA 2014 draait het vervolg: The Look of Silence.

Meer over