Paula Cramer: 'Opeens hang ik daar zelf'

Ze is gefascineerd door de dood. Dode vogeltjes of schedels raapt ze op en neemt ze mee naar huis. Die bewaart ze in een kastje....

'Ik hou van het verval in mensen en dingen', zegt Paula Cramer (23), fotografe en vierdejaarsstudente aan de kunstacademie in Groningen. 'Ik ga met heel veel plezier naar begraafplaatsen.' Met haar moeder heeft ze zelfs een dagje uit gepland om de lijkkoets te bekijken waarin ze ooit vervoerd wil worden.

Afgelopen jaar dook ze een verzorgingstehuis in om fotoseries over bejaarden te maken. Bij elke serie verzon ze teksten, die ze door één van de bejaarden liet opschrijven. De foto's hangen nu in een galerie op een van de grootste fotomanifestaties in Nederland, Noorderlicht in Groningen. 'Ik voel me heel vereerd om daar te hangen', zegt Cramer. 'Maar ik denk ook: wat moet ik hierna nog? Het gaat bij Noorderlicht echt om grote namen. En opeens hang ik daar zelf.'

Cramer exposeert samen met Zilverwerk, een collectief van jonge fotografen, dat in mei vroeg of ze mee wilde doen. Die vraag kwam niet helemaal toevallig: 'Op een gegeven moment wist ik zeker dat ik wilde fotograferen en mensen wilde ontmoeten die ook in het vak zitten. Daarom heb ik ook meegeholpen met het opbouwen van Noorderlicht. Sommige van de fotografen die daar staan hebben beloofd bij mijn expositie te gaan kijken.'

Eerder fotografeerde ze huidafwijkingen en littekens van zo dichtbij dat ze haast niet meer herkenbaar waren. 'Ik wil mensen confronteren met dingen waar ze alleen stiekem naar durven kijken. De maatschappij wil niets weten over ouderdom of afwijkingen; dat zijn zogenaamd zwakheden. Als dat in een galerie is te zien, is dat heel confronterend.'

'In de toekomst wil ik nog graag iets brutaler worden. In de supermarkt zag ik laatst een man met een donker hoofd en blanke handen in de rij voor de kassa staan. ''Jee, die wil ik fotograferen'', dacht ik toen. Maar ik durfde niet. Ik heb het hem nooit gevraagd en daar baal ik nog steeds van.' En als het niets wordt met de kunst? 'Dan ga ik bij de politie als moordfotograaf werken. Alhoewel. . . ik kan niet zo goed tegen bloed. Desnoods ga ik portretten maken voor de krant. Er is maar een ding dat ik nooit zal doen: bruidsreportages.'

Meer over