Paul McCartney

De songs klinken prachtig, net zo mooi als dat je hoopt dat ze zullen klinken.

In juni wordt hij 70, maar zijn uithoudingsvermogen is nog altijd die van een topsporter. Drie uur lang staat Paul McCartney zaterdag op het podium van een uitverkocht Ahoy om meer dan veertig liedjes te spelen. Tweederde daarvan is afkomstig uit de beroemdste catalogus uit de popgeschiedenis: die van The Beatles.

En ook al heb je McCartney de laatste jaren vaker zien optreden, het heeft nog altijd iets onwerkelijks als de avond met Hello, Goodbye begint. Zo bekend, zo vertrouwd. En tegelijk zo bijzonder. Dat gevoel bekruipt je bij alle liedjes van The Beatles die nog zullen volgen: All My Loving, Drive My Car, Paperback Writer en Eleanor Rigby. Ze klinken prachtig, net zo mooi als dat je hoopt dat ze klinken. Al duurt het een klein half uur voordat de doffe klank is opgehelderd.

De band is klein, McCartney laat zich maar door vier man begeleiden. Hij begint op basgitaar om over te schakelen naar gitaar. Zijn stem is krachtig en vol, wat mooi blijkt tijdens een akoestisch blokje waarin hij een prachtig Blackbird neerzet en met Maybe I'm Amazed nog eens bewijst dat zijn latere werk, solo en met The Wings zich makkelijk kan meten met dat van The Beatles.

Maar ontsnappen aan een avondje nostalgie doet McCartney niet. Van zijn dit jaar verschenen crooners-plaat Kisses On The Bottom speelde hij alleen My Valentine. De nadruk ligt bij McCartneys concerten al jaren bij zijn werk uit de jaren zestig en zeventig, ook vanavond. Natuurlijk, het zijn ook zijn beste jaren. En de flinke greep uit liedjes van zijn beste post-Beatles plaat, Band On The Run (1973) bevestigt nog eens hoe goed zijn werk met de Wings kon zijn. Maar gaandeweg de drie uur die McCartney speelt, wordt het allemaal ook wat voorspelbaar: de polonaise tijdens Ob-La-Di-Ob-La-Da, het vuurwerk bij Live And Let Die en de afsluiter Hey Jude: je raakt vreemd genoeg gewend aan het onevenaarbaar hoge niveau van het repertoire en gaat afstrepen: geen Yesterday en Helter Skelter? Die zullen wel in de toegift komen. Inderdaad.

En dan zijn er toch kleinigheden die ergeren. Een Let It Be zal nooit echt vervelen, maar die brandende kaarsen die op het metershoge videoscherm achter het podium staan te flikkeren of die woestijnbeelden tijdens The Long And Winding Road, moet dat nou? Het neigt naar kitsch en ontneemt het zicht op het samenspel van de muzikanten. Jammer, want het is niet alleen prachtig om de mooiste liedjes uit de popgeschiedenis zo vertolkt te horen, je wilt ook best zien hoe ze met elkaar gespeeld worden.

De grootste nog levende popmuzikant heeft geen beelden ter illustratie van zijn superieure gaven nodig.

Paul McCartney Ahoy Rotterdam, 24/3

undefined

Meer over