Parade moet verder zonder lekker ding Luca

'Wat ik nog eens zingen wil'. Dat stond er op een schriftje dat Loes Luca haar hele leven had gekoesterd en dat ze negen jaar geleden ineens kon open slaan....

Negen jaar geleden bedacht Loes Luca opeens dat ze Nénette wilde heten ('dat betekent zoiets als lekker ding') om op De Parade al die liedjes te gaan zingen. En gisteravond, na negen succesvolle jaren waarin Nénette uitgroeide tot de Koningin van De Parade, heeft ze zichzelf opgeheven. Fin heette haar laatste show.

Loes Luca is geen Nénette meer, en met haar is ook haar begeleidingsband Les Zézettes (Raymund van Santen, Pierre van Duyl, Arend Niks en Dennis Ringeling) opgeheven. De Parade moet het zonder haar doen. Het was op, het schriftje met 'Wat ik nog eens zingen wil' leeg.

'Jongens, we doen nog twee shows en dan houden we ermee op. Dat hebben we twee jaar geleden al tegen elkaar gezegd en het is een juist besluit geweest. Het voelde zo: stoppen.' Loes Luca mijmert tussen twee optredens door ('ik moét wel twee keer per avond op, anders halen we het geld er niet uit') over het einde van Nénette. Gekleed in een sleetse peignoir, in de ene hand een sigaretje, in de andere een oranje-roze cocktail. Backstage De Parade: kinderen rennen rond, muzikanten stemmen hun instrument, honden snuffelen onbetamelijk. Niet echt de entourage voor een diva, en toch is ze er een.

Uitpuilende zaal, moekes met een plastic tas van de Hema, chique meisjes met een tas van Louis Vuitton, mannen met een glas bier en een kipsateetje - de fans van Nénette et les Zézettes zijn net zo uiteenlopend als de kleuren van haar ravissante kostuums. 'Ik denk dat wij ons succes te danken hebben aan de tomeloze energie om twee keer per avond deze tent uit zijn dak te laten gaan.'

Het is het juiste moment om te stoppen, hoewel er net zo goed nog tien shows achteraan geplakt hadden kunnen worden; het publiek stroomt toch wel toe. 'Maar ik merkte dat ik onzeker werd. O god, het wordt lang niet zo leuk als het was, dacht ik tijdens het maken van Fin. Ik heb het er echt uit moeten persen. Maar het is toch een mooi programma geworden, denk ik, een mooi afscheid.'

Nénette eindigt haar show met een extravert gezongen Somewhere ('there's a place for us') uit West Side Story en als toegift A brand new day (uit The Wiz). Zo ziet ze het ook: het is afgelopen met Nénette en haar Zézettes ('hoewel wij nog wel één keer ons bed uit willen komen om te spelen op de bruiloft van Willem-Alexander en Maxima') maar Loes Luca kan het zingen niet laten. Ergens, ooit, op een nieuwe dag, zal ze weer gaan zingen. Maar dan liever liggend op een vleugel, met een sigarettenpijpje in de hand. Rustige liedjes zingen, niet meer zo met die beentjes van olala.

De komende zomers is ze vrij, weg van De Parade waar ze negen jaar lang niet alleen heeft opgetreden maar ook kampeerde. Met haar kind, of met man en kind, al naar gelang de hemel roze gekleurd was. 'Alles ligt nu open, een open geest. En nu eerst op vakantie, een huisje in Zuid-Frankrijk. Rust. Ik kan niet wachten. Het was keihard werken, nu moeten al die gepiercete popjes van achttien die hier rondlopen het maar van me overnemen. Het is mooi geweest.' Begin september moet Loes Luca overigens weer terug zijn want dan beginnen de opnamen voor de film Ja Zuster Nee Zuster waarin ze de rol van Zuster Klivia speelt.

Nog één keer galmde het over het Parade-terrein, inmiddels een modderpoel: The Age of Aquarius en 'Merci enormement!'. Aan het eind van de show viel er een lovertje van haar jurk en raakte een veertje los uit haar boa.

Fin.

Meer over