Papa!

‘Papa! papa!’, schreeuwt het jongetje. Hij sleurt een bolderkarretje achter zich aan, dat voortdurend met veel kabaal omslaat en weer overeind komt....

Papa! Kijk nou!’

Papa kijkt niet. Hij is in gesprek met een vrouw dieniet zijn eigen vrouw is. Af en toe trekt de ergernisover haar gezicht. Oh ja, we bevinden ons op eenbuurtfeest, spontaan ontstaan omdat het ineens zulkmooi weer was.

‘Papa! Papa!’

Eindelijk kijkt papa op. Hij is midden 30. Een leeftijdwaarop je vroeger onvoorwaardelijk volwassen was,maar nu nog even van je jeugd kunt genieten. Er zitnog rock ’n’ roll in je bloed. De blik die vader op zijnzoon werpt, zegt dan ook alles. Hij ziet geen kwaad inhet kabaal van zijn zoon. Maar het kan ook zijn dat hijis uitgekeken op de nieuwe buurvrouw. Ze staan in iedergeval op hetzelfde moment op. Moet er nog ietsgezegd worden?

‘We zien elkaar’, zegt de man.

‘Later’, groet de vrouw. Dat duidt erop dat haar kinderenal een stuk ouder zijn dan het bolderende jongetje.Meiden van 13, 14, 16 nemen afscheid van elkaarmet een nonchalant ‘later’.

Vader slentert naar het jongetje. Hij hurkt naasthem neer. ‘Wat is er kerel?’, vraagt hij. Er blijkt niets tezijn, en triomfantelijk laat vader zijn zoon weer los.Het mannetje holt weg met de kar slingerend achterzich aan. Echt, vader kijkt grijnzend om zich heen,echt, het is een jongetje waar geen kwaad bij zit. Jande Wit. Als hij groot is, wint hij Deal Or No Deal. Echt,maak je geen zorgen.

Meer over