Panorama

Een zoem, een flits en daarna had de camera zijn lensje ingetrokken, als een mol op een zonovergoten dag. Koppie in, oogje toe, hier wil ik niks mee te maken hebben....

'Rookt u misschien, dat er wel eens kruimeltjes tabak in uw zak zitten?', zei de man in de fotozaak terwijl hij het cameraatje opende. 'Ze zijn kwetsbaarder dan twintig jaar geleden. U zou hem eigenlijk in een etuitje moeten bewaren.'

Dat had hij me een klein jaar geleden ook al aangeraden. Maar wie koopt er nu een etuitje voor een camera die zo klein is dat hij in je broekzak past? Want dat is een van de charmes van de Nikon AF600: altijd bij de hand en niet opzichtig.

Ik besloot de fotoman een eerlijke kans te geven. Gaf hij me dat etuitje, dan zou ik geen SPIJT hebben. Al was er ook dan nog alle reden voor.

Vele jaren maakte ik m'n bescheiden jaarlijkse quantum foto's met een Asahi Pentax spiegelreflexcamera uit 1961. Ik had er een losse belichtingsmeter bij, en een flitsapparaat dat met losse lampjes werkte, die na ontbranding in mooie grillige vormen stolden. Onverslijtbare camera, had m'n vriend de fotograaf gezegd. Zo worden ze niet meer gemaakt.

Zeker vijftien jaar heeft ie me trouw gediend. Toen kreeg ik er genoeg van om tijdens fotogenieke momenten altijd een beroep te moeten doen op het geduld van alles wat zich voor de lens bevond, omdat ik eerst licht moest meten en daarna diafragma en sluitertijd moest instellen.

De stap naar een Nikon AF600 bracht me midden in de space age. Alles wat er moest gebeuren, bleek ie eigener beweging te doen: rolletje indraaien, rolletje terugspoelen, scherpstellen, flitsen, zelfs zat er een soort voorflitsje op tegen rode ogen. En dat in een zwart doosje van tien bij zes bij drie centimeter, dat anderhalf ons woog en op 8 juli 1993 net geen vijfhonderd gulden kostte.

Maar het mooiste was wel dat schuifknopje achterop. Daarmee kon je mijn Nikon op 'panorama' zetten om smalle, brede foto's te maken, waarop een heel vergezicht was vast te leggen, of een persoon van dichtbij en toch ten voeten uit.

De eerste teleurstelling kwam toen ik m'n eerste rolletje naar de One Hour Service bracht, keurig voorzien van een bijgeleverd stickertje met de tekst: 'Standaard en panoramisch door elkaar.' Want 'panorama' afdrukken, dat bleek een paar dagen te duren.

De afdrukken van dat eerste rolletje veroorzaakten de tweede teleurstelling: net niet haarscherp, een beetje uitgerekt, en met een formaat waarop de meeste foto-albums niet berekend zijn.

De derde teleurstelling kwam toen m'n vriend de fotograaf vroeg waarom ik niet eerst hem om advies had gevraagd. Dat wat mijn Nikon 'panorama' noemde, was volgens hem eigenlijk een gewone foto waar van onder en van boven een stukje is afgesneden. Panorama is in dat geval niet meer, maar minder.

Negen maanden na aanschaf trok mijn Nikon bij de stadsvijver van het zeer fotogenieke stadje Estremoz in het oosten van Portugal zijn lensje in en weigerde verdere dienst.

'Die ziet er niet uit alsof u er heel zorgvuldig mee omspringt', zei de man van de fotozaak waar ik de camera gekocht had. Hij vermoedde dat het jaar garantie dat Nikon verstrekte niet geldig zou zijn bij de mate van vervuiling die ik had bewerkstelligd.

Dat bleek te kloppen. Voor 203 gulden maakte Nikon Nederland m'n AF600 weer stofvrij. Niet lang daarna stond zo'n cameraatje in de etalage van de fotozaak, afgeprijsd naar 299 gulden.

Het mankement van twee weken geleden kon ter plekke worden verholpen. Was eigenlijk niks, zei de man van de fotozaak. Apparaatje heeft gewoon niet goed teruggespoeld. Waarom ie moest terugspoelen als er nog twaalf foto's op het rolletje zaten, dat begreep de man ook niet.

'Ziet er overigens uit alsof u er niet al te zuinig mee omspringt', zei hij, en klikte een heel rolletje vol. Om te controleren of ie nu wel zou terugspoelen.

Ja hoor, zacht zoemend deed de Nikon AF600 z'n plicht.

''t Is toch een leuk cameraatje', vond de man. 'En het etuitje kost 29 gulden 90.'

Ariejan Korteweg

Meer over