Palmen aan de noordzee

Eten in De Republiek aan het Bloemendaalse strand doe je met slecht weer. Anders zijn er rijen wachtenden voor je....

Zand, zee, palmen en zon. Co pa cabana? Nee, Bloemen-daal aan Zee. Weliswaar verkeren de palmen in stervens nood, is de zee grijs en waait een zuidwester de vlaggen strak als een plank. Maar het blijft mooi.

Op beachlife-gebied zet Bloe mendaal de trend. Hier begon de rosé aan zijn comeback, inmiddels weer ingehaald door lange nekken en breezers. Zo gauw het kwik oploopt, verandert het strand bij Bloemen daal in een hip uitgaanscentrum.

Er heeft wel een verschuiving plaatsgevonden. Zette jaren geleden vooral het noordelijk deel de toon met tenten als Woodstock en Solaris, inmiddels is het trendy epicentrum verschoven naar het zuiden, waar een paar grote loungepaviljoens zijn neergezet. Een ervan is De Republiek, waarvan het hipgehalte kan worden onderstreept door de vertrouwelijke mededeling uit welingelichte bron dat Katja Schuurman en Ellen ten Damme er samen op één wc zijn gesignaleerd.

Behalve hangen en duur dronken worden, kun je in De Republiek ook eten. Argwaan is hier op zijn plaats. Strand en hip zijn geen bakens van gastronomisch genot. De combinatie van de twee doet het ergste vrezen.

De Republiek is een wit strandpaviljoen in een loungelandschap van bruine matrassen en banken. Het interieur is onspectaculair: een lange bank, houten tafeltjes met witte Ikea-stoeltjes, een paar retro-kandelaars.

Voor het eten is De Republiek een strategische alliantie aangegaan met het Amsterdamse restaurant de Ondeugd. De kaart is simpel met een opvallende voorkeur voor Franse klassieken. Het is een uitgekookte kaart, met veel dingen die snel klaar zijn of goed voorbereid kunnen worden.

En ondanks ons diepgeworteld wantrouwen is met het eten niks mis, het is zelfs verheugend goed. We eten een royale bak frisse gazpacho (kou de tomatensoep) met croutons, komkommer en een spiesje met drie dikke artisjokharten. Het andere voorgerecht is rauwe tonijn op een 'futon' van koude noedels, in een ruime hoeveelheid teriyaki-saus. Dat had wel wat minder gemogen.

Polsdunne beach-babes zouden hieraan genoeg hebben, maar wij hebben nog plaats voor een degelijke geconfijte eendenbout en een malse Braziliaanse (Copacabana!) biefstuk van de gril met groenten en aardappelen in de schil uit de oven. De toetjes van crème brûlée en tarte tatin verspreiden weinig strandgevoel. Geen culinaire hoogvliegers, maar simpel en goed. Meer vragen we ook niet van een strandtent. Het cachet wordt geleverd door de ondergaande zon die er vanavond extra freaky uitziet, aldus de ober. Hij bedoelt dat er wolken omheen zitten.

Een waarschuwing is wel op zijn plaats. Wie naar De Republiek gaat om te eten doet er verstandig aan een licht bewolkte doordeweekse dag uit te kiezen, zoals wij. Op mooie zomerdagen zijn er honderd wachtenden vóór u. Maar onder hen misschien dan ook wel Katja en Ellen. Het is maar waar je voor komt. Wie kent trouwens nog meer goede strandeettenten?

Meer over