Pal tussen de dansers

BEREND JAN BOCKTING

Wim Wenders in de Volkskrant over het werk van Pina Bausch.

Dans op het doek deed altijd onder voor live-dans. En ook het zien van Wim Wenders' magnifieke documentaire Pina, het bij leven geplande, maar vanwege het onverwacht overlijden van het onderwerp, postume eerbetoon aan de Duitse moderne dansgoeroe Pina Bausch (1940 - 2009), kan onmogelijk alle sensaties verenigen die het publiek ervoer tijdens een fysieke opvoering. Toch streeft Wenders' film zo'n opvoering ook deels voorbij. De diepte van de stereoscopie zuigt de kijker de dans in. Een effect dat Wenders versterkt door zijn camera iets verhoogd op te stellen en zich zo nu en dan pal tussen de dansers te begeven. Als er iets bestaat als een dansregistratiecanon, verdient Pina, destijds aangekondigd als 's werelds eerste 3D-arthousefilm, een plaats als hoeksteen.

Wat daarvan overblijft tijdens een televisie-uitzending is uiteraard de vraag - het komt wat dat betreft gelegen dat Wenders het diepte-effect niet als spierballenmiddel inzet, maar subtiel gebruikt. Wenders, een van Duitsland grootste naoorlogse regisseurs (onder meer Paris, Texas), is als fictieregisseur alweer even de weg kwijt, maar zette zichzelf als documentairemaker (onder meer Buena Vista Social Club) weer eens nadrukkelijk op de kaart.

Pina (Wim Wenders, 2011) Arte, 20.15-21.55 uur.

Along Came a Spider

(Lee Tamahori, 2001) Net als veel andere buitenlandse regisseurs legde de Nieuw-Zeelandse Lee Tamahori na zijn komst naar Hollywood een voorliefde aan de dag voor formulefilms. Hij maakte er eerst Mulholland Falls, een liefdesverklaring aan de film noir, en later zou hij de James Bond-aflevering Die Another Day regisseren. Ook het vanavond uitgezonden Along Came a Spider, de tweede verfilming rond de door bestsellerauteur James Patterson verzonnen politie-inspecteur Alex Cross, is een niet helemaal puntgave, maar wel intelligente formulefilm. In de openingsscène zien we hoe politieman Morgan Freeman bij de jacht op een lustmoordenaar zijn collega verliest. Dan volgt een totaal andere scène, waarin een diplomatenkind vanuit een zwaarbewaakte school wordt ontvoerd. En dan keren we terug bij de politieman, die reeds negen maanden werkloos thuis modelscheepjes in elkaar aan het zetten is. Dan gaat de telefoon: de ontvoerder heeft hem - niet toevallig - uitgekozen als streng met de buitenwereld. Het begin van een onderhoudend kat-en-muisspel, waarin Freeman alle ruimte krijgt zijn geliefde personage (denk aan Se7en) van onverstoorbare, wijze, vaderlijke en uiteindelijk zegevierende politieman ten beste te geven.

RTL 8, 20.30-22.35 uur.

The Rock

(Michael Bay, 1996) Hoeveel ontploffingen en achtervolgingsscènes een regisseur er ook tegenaan gooit, zonder aantrekkelijke personages blijft zelfs de beste actiefilm een kille machine. Actiespecialist Michael Bay, samen met producent Jerry Bruckheimer verantwoordelijk voor blockbusters als Armageddon en Pearl Harbor, weet als geen ander dat aansprekende boeven en helden onmisbaar zijn voor een kassucces, al bewijst Bay met zijn voor 99 procent op spektakel gestoelde Transformers-trilogie het tegendeel. Zijn ouderwets smeuïge actiefilm The Rock had in ieder geval gewoon nog Sean Connery, Nicolas Cage en Ed Harris; een gevangene, een biochemicus en een doorgedraaide generaal. Terwijl Harris vanaf het voormalige gevangeniseiland Alcatraz tijdens een gijzelingsactie dreigt met het afvuren van gifgasraketten op San Francisco, sluit het gelegenheidsduo Connery en Cage, gevangene en biochemicus, een verbond.

BBC 3, 23.00-1.10 uur.

undefined

Meer over