Paasdrukte

De paasdrukte begon op de radio met files bij Arnhem en de Duitse grens, en later files in de buurt van Breda en de grens met België....

Martin Bril

Het blijft een fenomeen - dat de mensen zich zo graag verplaatsen willen, of zich ertoe genoodzaakt voelen omdat ze anders niet aan hun rust en ontspanning toekomen. Gewoon thuis blijven en aan elkaar zitten, goedkoop, makkelijk en zinvol, is er niet meer bij. Er moet bewogen en geconsumeerd worden. Achter een opengeslagen krant in slaap sukkelen is het laatste waar we op betrapt wilen worden.

Maar goed.

Amper was op de radio de drukte begonnen of in de straten van Amsterdam was hij al voelbaar. Met het uur zag je de stroom toeristen aanzwellen. Er zal zeker een tijd geweest zijn dat dergelijke stromen een vrolijke aanblik boden. Maar in deze nog verse eeuw maken ze vooral een desperate indruk, toeristen op jacht naar kicks.

'This is love', zong de ober van grand café Luxembourg aan het Spui terwijl hij een verliefd, Engels stelletje voorzag van hun bestellingen: zes bitterballen, twee clubsandwiches, een Caesar's salad en een schotel kaas in blokjes met vlaggetjes erin.

Het verliefde stel zat middenin de zaak volledig in elkaar verdiept, wat moet kunnen in een stad waar alles kan. De jonge vrouw droeg een oranje-roze truitje dat op tepelhoogte begon en ruimschoots boven haar navel alweer eindigde, en een witte broek die zo strak zat dat ze hem net zo goed niet aan had kunnen doen. In één van haar onthaarde oksels had ze een tatoeage van een draak.

De man die zijn enorme kolenschoppen niet van haar af kon houden, was een brede kaalkop in een strakke, fluorescerend blauwe blouse die wijd open stond. Aan zijn pols hing nonchalant een zwaar horloge en op zijn glimmende schedel stond een dure zonnebril geparkeerd. Tijdens de handtastelijkheden slaagde hij er ook nog in met een vork alle zes de bitterballen tot moes te prakken, iets dat ik nog nooit iemand eerder zag doen.

Kort daarop trof ik op straat twee Duitse meiden van een jaar of twintig die gefascineerd waren door Amsterdammertjes, bruinrode, stalen paaltjes van ongeveer een meter hoog die overal langs de straten staan. Een van de twee wilde al zittend op zo'n paaltje van achteren door de ander gefotografeerd worden. Het zittendde meisje droeg een wit, hippie-achtig gewaad, en met haar achterwerk zo op dat paaltje, ik weet het niet - het zag er niet erg liefdevol uit, maar goed - wie ben ik, en wat nou liefdevol? Als het maar hard is, en direct.

Bij thuiskomst deed ik de radio weer aan. Misschien in de hoop dat de paasdrukte dit jaar dramatisch tegenviel, of, beter nog, was afgeblazen. Maar nee. Zo'n weekend is amper begonnen en je weet nu al dat VVV, ANWB, politie en Kamers van koophandel maandagavond bekend maken dat het dit jaar drukker was dan ooit. Het enige dat er op zit is thuis te blijven en cantates van Bach beluisteren.

Meer over