Paars akkoord

EEN ZEGEN heeft er nooit gerust op de stadsprovincies. Begeleid door een gestaag groeiende publieke desinteresse, wordt er al decennia gestudeerd op allerhande vormen van grootstedelijk en regionaal bestuur, maar telkens als een ontknoping nabij leek te zijn, gooide deze of gene partij roet in het eten....

Daarom was het begrijpelijk dat minister van Binnenlandse Zaken Dijkstal dinsdag van de Kamer wilde weten welke kabinetsplannen politiek gesproken haalbaar zijn. Dat had effect. Gisteren spraken de coalitiepartijen af dat Den Haag, anders dan het kabinet had voorgesteld, geen en Eindhoven juist wel een stadsprovincie krijgt. Amsterdam mag blijven rommelen met andere vormen van regionale samenwerking. Den Haag wordt uit de brand geholpen met gebiedsuitbreiding en krijgt meer geld.

De nieuwe afspraken zullen, als ook het kabinet ermee akkoord gaat, waarschijnlijk voorkomen dat ook de zoveelste ronde in het stadsprovinciedebat uitloopt op een compleet debacle. Dat is op het eerste gezicht een mooi politiek succesje voor paars. Zeker ook omdat het CDA, dat nu juist fel tegen een stadsprovincie Eindhoven was, de rekening voorgeschoteld krijgt. De VVD heeft om een 'zachte landing' mogelijk te maken water bij de wijn gedaan. De liberalen waren nooit enthousiast over het concept van de stadsprovincies. Rotterdam mocht eventueel wel, maar Eindhoven (of Den Haag) was de liberalen een brug te ver.

Die inschikkelijkheid van de liberale kamerfractie heeft alles te maken met de positie van Dijkstal, die toch al niet imponeert als een bestuurder die nieuw beleid op poten zet, maar zal ook de coalitiepartners welkom zijn. Inhoudelijk is er echter minder reden tot tevredenheid. Van het oorspronkelijke idee waarmee het debat over de stadsprovincies begon - een nieuw vorm van regionaal en grootstedelijk bestuur voor het hele land - is niets meer over. Wat rest is een even beperkt als geïsoleerd experiment dat de bestuurlijke problemen van Rotterdam (en Eindhoven) misschien kan verlichten, maar dat door heel veel burgers en politici met tegenzin wordt aanvaard. De bestuurlijke constructie die door Thorbecke werd opgetrokken, was toe aan een weloverwogen renovatie, maar krijgt er vanwege onenigheid tussen de architecten een paar uitbouwsels bij. Dat is geen resultaat om trots op te zijn.

Meer over