Over morele dilemma's en een potvis

Korzelige samenspraakjes, absurdistische scènes en poëtische liedjes; Kommil Foo beheerst ze tot in de finesses.

'Hoe is het?', vraagt Raf Walschaerts aan zijn broer Mich. Een ogenschijnlijk simpele vraag, maar Mich kan er geen antwoord op geven. Wel kan hij proberen uit te beelden hoe het met hem gaat: er wordt een grote ventilator aangezet, waardoor Mich bijna van het podium waait, terwijl hij kledingstukken en witte lakens door de lucht laat vliegen en uiteindelijk in slechts een knalgroene onderbroek voor het publiek komt te staan.


Het stormt in de levens van Raf en Mich Walschaerts, de Vlaamse broers die al sinds 1987 het cabaretduo Kommil Foo vormen. In hun nieuwste voorstelling Breken vertelt Raf dat hij is vreemdgegaan met een zekere Charlot, en laat Mich doorschemeren dat er een liefdesrelatie is beëindigd. Kommil Foo is niet een cabaretduo dat dit rechtstreeks mededeelt aan zijn publiek: langzaam sijpelt door wat er op breken staat of al gebroken is, via korzelige samenspraakjes, licht absurdistische scènes en poëtische liedjes, begeleid op piano, gitaar en viool.


Raf en Mich Walschaerts beheersen deze disciplines tot in de finesses. In een knap vertelde monoloog schiet Raf van het ene morele dilemma in het andere als hij zich afvraagt of hij zijn vreemdgaan moet opbiechten: 'Waar haal ik het recht vandaan iemand die gelukkig is ongelukkig te maken?'


Mich demonstreert zijn indrukwekkende zangstem in het schitterende lied Potvis, over een man die een oude liefde tegenkomt in de stad. De ex-geliefde maakt zich vooral druk over het klimaat en een aangespoelde potvis, terwijl de zanger alleen maar kan terugdenken aan de winternachten dat zij nog in zijn armen sliep.


Na zo'n verstild luisterliedje schakelt Kommil Foo moeiteloos over op een komisch sprookje over een koningin die een romance beleeft met een uit het bos afkomstig 'mislukt fabeldier met een enorme bult'. Een grappig, op rijm en muziek verteld verhaal waarvan je je eerst afvraagt wat het met deze voorstelling te maken heeft. Maar dan verhuizen Raf en Mich Walschaerts hun sprookje van het verleden naar het heden en geven zij hun persoonlijke voorstelling een universele draai: 'Kijkt u toch eens om u heen, alleen maar hunkerende mensen.'


Meer over