Over dijkjes en door de polder

Als het eindelijk weekend is, en ze heeft er zin in, gaat de Alfa 2000 op stap met Jort Kelder. Of andersom.

null Beeld Erik Smits
Beeld Erik Smits

Hij gaat huilen als hij dit leest, maar de eerlijkheid gebiedt toch echt te zeggen dat de heer Kelder er hier uitziet als een knappe vent. Dat komt door de boy toy, die auto dus, een Alfa Romeo 2000 GTV van Nuccio Bertone uit 1972, in de kleur temple grey - net als Jorts eigen slapen: 'Eigenaar en bezit gaan na verloop van tijd toch op elkaar lijken.'

Het is een 'ze', deze slanke bolide, en 'een echte Italiaanse: onbetrouwbaar van start tot finish.' Sowieso is dat starten een dingetje. Noem het een ochtendhumeur of een auto met een sluimerstand, maar 'ze wil eerst licht wakker worden gekust en pas na een kwartier opstaan.'

De eerste kilometers protesteert ze grommend, en van drempels houdt ze ook niet want daarvoor ligt ze te laag. Het stuur is glad en de pook ook, 'vandaar dit tuttige handschoentje,' en als er dan toch geklaagd wordt: er is ook een situatie met extra knoppen om het groot licht aan te krijgen. 'Productiefoutje.'

Toch wil hij niet anders. 'Alle auto's van nu lijken op elkaar, en ze rijden allemaal goed. Het socialistische ideaal ten top. Vroeger kon je nog aan een auto zien wat voor persoon de eigenaar was, die romantiek is weg. Dit is toch leuker voorrijden bij een restaurant dan zo'n laffe Prius?'

Durgerdam openbaart zich, er ligt nog ijs en iets verderop het houten kerkje waar hij een tijd woonde. Inmiddels is ook Jort op stoom en oreert hij over de juiste motortemperatuur (80 à 85 graden, 'dit soort boxermotortjes zijn gevoelige hysterica's'), dat hij de auto samen met beste vriend Yvo van Regteren Altena bezit ('maar hij rijdt nooit') en hoe ze regelmatig de hort op moet ('anders verkruimelt ze, net als een bejaarde'). Het is tegen dovenmansoren, want wij zien dus vooral dit James-Bond-in-de-polder-plaatje. Maar laat het hem álsjeblieft niet horen.

Meer over