Ouders

Leraren vinden ouders vaak slechte opvoeders, waardoor het lesgeven moeilijker wordt en hun dat meer energie kost dan voorheen. De kinderen worden drukker, ongezeglijker en tonen minder respect dan vroeger....

Het onderwijs heeft langzaam maar zeker een andere taak gekregen. Niet langer is zij de geïnstitutionaliseerde kweekvijver van moraal en vaardigheden, maar dient zij te zorgen voor een product: goed onderwijs. Dat dat opgehangen wordt aan systematieken als een veilige omgeving, het bieden van uitdaging, stimuleren van (leer-)processen, zorgstructuren, autonomie-, relatie- of competentieontwikkeling zijn niets meer of minder dan de kwaliteitskenmerken van dat product.

Opvoedingsarmoede, zoals dat genoemd wordt, is dan ook een gezamenlijke tekortkoming. Wordt het geen tijd dat het onderwijs eens van dat eilandje afstapt en gaat kijken wat er werkelijk gebeurt in onze maatschappij? Is het ontbreken van respect, het brutaal en ongezeglijker zijn van kinderen een normoverschrijding of een gevolg van de autonomieontwikkeling? Zijn kinderen nou drukker doordat beide ouders werken, zij daardoor drie dagen in de week naar de buitenschoolse opvang gaan, of door de emancipatorische grondgedachte dat leren ontwikkeling betekent en ontwikkeling groei kan zijn?

Meer over