Ouders die kind doden geven vooraf vaak signaal

Ouders die hun kind doden, hebben vaak in hun eigen jeugd een dierbare verloren. Een nieuw verlies in de vorm van een sterfgeval of scheiding is meestal de directe aanleiding voor hun daad....

Van onze verslaggeefster Map Oberndorff

Dat concludeert Toon Verheugt in zijn proefschrift Moordouders, kinderdoding in Nederland, waarmee hij op 21 september promoveert aan de Universiteit van Tilburg. Het is een van de eerste Nederlandse onderzoeken naar de achtergrond van de daders. Verheugt , werkzaam als psycholoog bij het Nederlands instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie, heeft 53 gevallen van kinderdoding in Nederland tussen 1994 en 2003 onder de loep genomen.

Daaruit blijkt dat 85 procent van de kinderdoders vroeger een of meer verliezen heeft geleden. Meer dan tweederde is in de jeugd mishandeld. De daders zijn vaak afkomstig uit grote gezinnen en lijden bijna altijd aan een persoonlijkheids- of psychiatrische stoornis of aan een combinatie daarvan. Door het verlies van de dierbare, de ‘onveilige gehechtheidsrelatie’ met de ouders, en de psychische stoornis hebben ze problemen in de relatie met hun kinderen.

Een nieuw verlies of een dreiging daarvan kan ‘dit basaal explosieve mengsel bij de ouder tot ontploffing brengen in de vorm van het om het leven brengen van zijn kind’, aldus het proefschrift. 40 procent van de onderzochte groep had voorafgaand aan de daad aangekondigd zichzelf of het kind iets aan te zullen doen.

Voorts blijkt dat ongeveer tweederde van de daders vrouw is. Zij zijn overgegaan tot hun daad vanwege de ongewenstheid van hun kind of vanuit een psychose. Mannelijke kinderdoders handelen meer uit gevoelens van wraak, jaloezie en straf. Hoewel er geen verschil is in toerekeningsvatbaarheid of het gevaar voor recidive, zijn mannen bijna vier keer zo zwaar gestraft als vrouwen.

Meer over