Oude acteurs zijn het die Oude Meesters redden

Het is een genoegen om naar de twee oude acteurs te kijken, de een flamboyant, beweeglijk, de ander afgemeten koppig.

Het heeft iets intens treurigs, die twee oude acteurs samen in een sleetse kleedkamer in Assen. Het zijn ook nog eens broers, telgen uit een beroemd toneelgeslacht, maar zelf niet zo heel erg succesvol. Ze haten elkaar bovendien, bijna hun hele leven lang. Een slimme theaterproducent heeft ze op hun oude dag samengebracht om het toneelstuk Mijn Broeders Hoeder te spelen; een thriller, want dat verkoopt tegenwoordig goed.

Aldus het uitgangspunt van Oude Meesters, het nieuwe toneelstuk van Ger Thijs, dat in zijn eigen regie wordt uitgebracht door Hummelinck Stuurman Theaterbureau. Thijs schreef eerder een toneelstuk over toneelspelers: Het licht in de ogen. Over een toneelechtpaar dat zijn laatste dagen slijt in vergetelheid en een korte oprisping van aandacht beleeft. Het werd destijds gespeeld bij Het Toneel Speelt door Hans Croiset en Annet Nieuwenhuijzen. Die voorstelling was veel gelaagder en poëtischer dan Oude Meesters dat, eerlijk gezegd, nogal overkomt als degelijk maatwerk zonder poëzie.

Thijs' stuk beslaat een aantal ontmoetingen in diverse kleedkamers waar de tournee beide broers tegen wil en dank samenbrengt.

Daar ontrolt zich het een en ander aan persoonlijk leed: broer Richard (Bram van der Vlugt) had in wezen weinig talent voor het toneel, broer Koen (Joost Prinsen) kreeg op latere leeftijd enig aanzien door zijn televisiewerk. Nu moeten ze voor het eerst samen het podium op, omdat de kas leeg raakt en de aandacht zoek. Toneelspelen tegen de klippen op.

Dat levert af en toe vermakelijke scènes op, een paar rake oneliners, hier en daar een pittige dialoog en wat speldenprikjes naar Het Vak. Grappig hoe ze na de première de recensies in de kranten spellen (drieënhalve ster vinden ze te weinig), en de kleedkamer beschrijven als 'die hel van spiegels en lampjes'.

Maar Thijs heeft ook wat oud zeer en familieleed in zijn voorstelling gestopt; zo was er een beroemde (toneel)vader met losse handjes, een slecht huwelijk en misschien ook wel misbruik. Een beetje larmoyant wordt het als de broers in Mijn Broeders Hoeder ook nog eens slachtoffer (in concentratiekamp-tenue) en dader (in SS-uniform) moeten gaan uitbeelden.

Waar het zou moeten gaan over aftakeling, gezichtsverlies en onverwerkt verleden, blijft Oude Meesters steken in een tamelijk lichtvoetige tragikomedie over toneelspelende broers die eigenlijk weinig conflict met elkaar hebben. In dit geval door beide acteurs Bram van der Vlugt en Joost Prinsen op tamelijk virtuoze wijze naar een hoger plan getild, wat de voorstelling onmiskenbaar ten goede komt.

Het is namelijk een genoegen om naar deze twee oude acteurs te kijken: Van der Vlugt flamboyant, beweeglijk en met de nodige joie de vivre, Prinsen afgemeten koppig, star, en met gepast chagrijn. Aan het eind komen ze met een leuke uitsmijter: wordt het bukken of buigen tijdens het danken? - een dilemma waar kennelijk veel acteurs mee worstelen.

undefined

Meer over