Originele danstaal mag wel wat brutaler

Het decor houdt het midden tussen een speeltuin, een midgetgolfbaan en het glooiende gazon van de Teletubbies. 'Speelweide' staat er op een bordje waar de namaakbijen omheen zoemen, in dit geval een keurig aangeharkte speeltuin met modelgras....

Annette Embrechts

De Vlaams-Nederlandse choreografe Helma Melis, begin dit jaar nog gelauwerd met de eerste dansprijs van het Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant, duikt in de gladde wereld van het plastic modelbestaan. Ken en Barbie, Suske en Wiske, Hans en Grietje maar ook menselijke varianten zoals John Travolta en Olivia Newton John in de film Grease stonden model voor het duo dat Melis in deze grasgroene etalage te kijk zet. Jaakko Toivonen en Rikke Baewert dansen een geplastificeerde relatie tussen een man en een vrouw.

En net zo kleurig als de choreografe en voormalig danseres van Cloud Chamber, Dansend Hart en Bodytorium zich in het dagelijks leven presenteert – knalrode haren, blauwe mascara, paarse nagellak en glitterwangen – zo fel spat het glazuur van de kostuums. Roze is de pettycoat en de spencer, wit de roesjes en de broek, rubber de pruiken.

Wanneer na de eerste verleidingsdans deze cartooneske hoofddeksels worden afgezet komt de wrijving. Een norse blik van haar (zij stampt over de grasmat), geveinsde desinteresse van hem (hij sleutelt aan een fiets), machtswellust van haar (zij duwt hem vrijend in een hoek), manipulatie van hem (hij knipoogt naar het publiek alvorens hij door de knieën gaat). Dit alles in speelse bewegingen die zo lijken weggeplukt uit een stripverhaal: boze puntellebogen, houterige ledematen, vrolijk-verende sprongen en knipperende ogen.

Met deze originele danstaal valt La Melis – zoals de Tilburgse choreografehaar door Productiehuis Brabant gesteunde gezelschap noemt – op in Nederland, waar dans veelal gebaseerd is op de esthetiek van de solide, virtuoze beweging.

Ook in eerder werk zijn de composities van Melis excentriek maar niet absurd, sportief maar niet competitief en humoristisch maar niet lachwekkend. Dit komt mede omdat haar zelf ontworpen decor en kostuums ook een vertaling zijn van haar verradelijk naïeve kijk op de wereld.

Wel mag La Melis nog meer de diepte in. Juist omdat het visueel allemaal klopt, verwacht je een onderlaag die gaat broeien en bonken. Daarmee springt de choreografe nu nog te lichtvoetig om. In La Melis goes plasticifcatie komener slechts barsten in de geglazuurde wereld van Ken en Barbie, waar scherven gewenst zijn. Ook de spot, de verleiding van het publiek en de interactie tussen het tweetal mag brutaler. De karaoke versie van het Grease-duet The time of my life balanceert nu op de grens van luim en ernst terwijl het cynisme ervan af zou moeten druipen.

Helma Melis lijkt er nog niet helemaal uit wat ze wil vertellen maar heeft wel de taal gevonden waarin. Dit laatste jaar onder de vlag van Productiehuis Brabant, waarna ze als La Melis definitief op eigen benen staat, zou ze moeten aangrijpen om zich te verdiepen: een paar landmijntjes leggen onder haar eigen speelweide.

Meer over