Opstaan

it moet een historische avond worden, waarvan we aan het einde zeggen: vanavond begint het einde van kanker.'

Ruben Nicolaï, drie jaar geleden op de eerste benefietshow Sta op tegen kanker. Zo historisch werd het niet, want woensdag klonk de herhaling in de woorden van spreekstalmeesters Frits Sissing en Kim-Lian van der Meij: 'Wij dromen van de dag dat niemand hoeft te sterven door kanker. Wij geloven daarin.'

De oplossing was kinderlijk eenvoudig: opstaan. Tegen kanker. En donateur worden van KWF Kankerbestrijding. De AVRO trok ten strijde, met het welbekende leger BN'ers in het gelid. Marco Borsato, Do, Gers Pardoel, Blöf, Gerard Joling, en daar waren de nieuwbakken positivo's van Kane: allemaal tegen kanker.

Kim-Lian beloofde 'heel veel kippevelmomenten'. Mjammie.

Zanger Ernst Daniël Smid had zijn vrouw verloren. Hij sprak de kijker bewogen toe. 'U ziet, de zaal is leeg vanavond. Ik trek het niet, ik kan er niet bij zijn.' Maar dochter Coosje ging wel zingen: Frank Boeijens Zeg me dat het niet zo is. En daar waren de tranen.

Sissing: 'Ja, dames en heren,wat moet je hier nog op zeggen? Diep respect.'

De avond ervoor ging het op tv ook over kanker. In Pauw & Witteman zat UMC-oncoloog Elsken Van der Wall. Ze zei zinnige dingen. Zoals: 'Kanker is een ziekte van de genen. Het heeft er niets mee te maken dat je slecht denkt, of niet optimistisch bent.' Dat wou ze graag even gezegd hebben.

Kanker is een ouderdomsziekte, zei ze. Meer mensen krijgen kanker, omdat ze ouder worden. En omdat ze roken, drinken, te veel eten en te weinig bewegen. Van der Wall: 'Als we nu met z'n allen zouden stoppen met roken, hebben we de helft minder kankerdoden.'

Het was allemaal bedoeld als sympathiek opwarmertje voor de benefietavond. Er school een merkwaardige paradox in haar nuchtere optreden. 'Er is een soort angstvisioen om kanker', zei de oncologe. Al haar nuchtere feiten waren een avond later verdampt. Het residu droop van het beeldscherm: louter emotie. De collectieve angst werd gretig uitgevent in Sta op. 'Kanker raakt ons allemaal', zei Frits Sissing. Onder in beeld verschenen tekstjes: 'Per jaar krijgen 95 duizend mensen de diagnose kanker. Dat zijn 11 mensen per uur.' De ondertoon was er een van haast middeleeuwse religieuze bezwering: voor vijf euro per maand koopt u het noodlot af.

Je kunt er onmogelijk tegen zijn. En dat is nou net het punt. Ondanks de ongetwijfeld oprechte bedoelingen van (de meeste) artiesten: het gebedel levert voorspelbare, bedroevende televisie op. Tussen kanker en kitsch: zoete pianodeuntjes in donkerblauw schemerlicht. Zachte, gebroken stemmen, applaus na elke zin. De verrukking na elke nieuwe stand: '22 duizend! Dat hadden we echt niet durven dromen!'

Do spreekt een haar bekende patiënt toe: 'Ik heb eindeloos respect voor je. Dankjewel, dat je er nog bent.' Alsof haar vriendin het voor het kiezen had.

Waarom geen rockconcert? Snoeihard cabaret? Mopperen met Maarten (van Rossem) tegen kanker. Kunstschilderen tegen kanker? Kaas tegen kanker?

Aan het einde stond de teller van de donateurs op 32.493. Frits Sissing was euforisch op bestelling. 'Dat is een nieuw record! Wat is dit geweldig!'

Weer een historische avondje opstaan. Ik heb hem helemaal uitgezeten.

undefined

Meer over