Opereren in een mijnenveld van emoties

Na een levenlang kritieken schrijven, is oud Volkskrant-recensent Peter van Bueren eregast op het Nederlands Film Festival. Hij stelde een programma samen met zeven favoriete films....

Van onze medewerker Jan Pieter Ekker

'De Nederlandse film bestaat tot Roosendaal. In de rest van de wereld bestaat de Nederlandse film helemaal niet.' Peter van Bueren liet er op het Nederlands Film Festival geen misverstand over bestaan. 'Dit is een klein, naar binnen gekeerd dorpsgebeuren. Op echte festivals zie je nieuwe films, hier een overzicht van wat er het afgelopen jaar is gemaakt', zei hij in een interview door Hanneke Groenteman.

De 60-jarige Van Bueren, die tijdens het afgelopen Rotterdams filmfestival zijn laatste stukken voor de Volkskrant schreef, is een van de eregasten van het Nederlands Film Festival. Het festival vroeg hem zeven favoriete Nederlandse films te kiezen. Het werden zeven films van makers met wie Van Bueren 'wat heeft'. Een haat-liefdeverhouding bijvoorbeeld, zoals in het geval van Jos Stelling, oprichter van de Nederlandse Filmdagen.

Over Stellings Rembrandt Fecit 1669 schreef Van Bueren - nadat hij de regisseur op de radio had horen zeggen dat 'zijn moeder op dezelfde dag jarig was als de sterfdag van de vader van Rembrandt of zoiets, en meer van die onzin' - dat Stelling te veel was gaan denken dat hij Rembrandt zelf was, of minstens een nazaat.

'Niet erg', eindigde Van Bueren toen zijn recensie. 'Als je een been breekt, moet het gespalkt worden. Als je warrig in je hoofd bent, komt dat ook wel in orde na een goed gesprek met een vriend of een bezoek aan de psychiater.'

Stelling dreigde Van Buerens ruiten in te gooien, de verzamelde Nederlandse filmregisseurs eisten een boycot en Van Bueren mocht een jaar niet meer naar persvoorstellingen van Tuschinski. Maar dat van die psychiater had hij nog niet zo slecht gezien, vertelde Van Bueren. 'Hij vond er een, een vrouwelijke, met wie hij al spoedig een gelukkig huwelijk sloot.' Vijf jaar later werden Van Bueren en Stelling vrienden, 'hoewel andere mensen in het restaurant soms denken dat we elkaar naar het leven staan.'

'Tekenend', vond Groenteman. 'Jij opereert in een mijnenveld van emoties.' 'Natuurlijk', vond Van Beuren. 'Film ís emotie.'

Naast De Illusionist ('Jos Stelling en Freek de Jonge komen beiden; dan kunnen ze eindelijk uitvechten wiens film het nu eigenlijk is') selecteerde van Bueren Het gangstermeisje van Frans Weisz, Jacky van Fow Pyng Hu en Brat Ljatifi, Blue Movie van Wim Verstappen, De vierde man van Paul Verhoeven en Pervola van Orlow Seunke. Van Bueren leidt alle vertoningen in, na afloop interviewt hij de aanwezige makers.

En zondagmiddag, na de vertoning van Esmé Lammers' afstudeerfilm De schaker en de dame, schuift Van Bueren met een aantal coryfeeën uit de Nederlandse filmwereld aan voor een schaaksimultaan tegen Tim Krabbé, die ook een aantal schaakscènes uit speelfilms zal analyseren.

Wat hij van zijn nieuwe leven vond, wilde Groenteman nog weten. 'Onbehaaglijk en onnatuurlijk', bromde Van Bueren, die donderdag ook nog het erelidmaatschap kreeg van de Kring van Nederlandse Filmjournalisten waarvan hij twintig jaar geleden een van de oprichters was. 'Op de openingsavond loop je normaal rond met je blocnootje. Je luistert of iemand nog iets stoms zegt en kijkt of Monique van de Ven dezelfde jurk aan heeft als vorig jaar. Nu zit ik in de rij van genodigden.'

Meer over