Opening

BERT WAGENDORP

V andaag beginnen de 22ste Olympische Winterspelen echt. Gisteren was de openingsceremonie, maar die heeft met sport weinig te maken. Desondanks is de openingsceremonie uitgegroeid tot het belangrijkste element van elk groot sportfeest. Het zijn zulke immense operaties geworden dat het bijna niet meer te doen is de Spelen te organiseren in een land waarin je mensen níet kunt dwingen om twee jaar lang te worden gedrild als frontsoldaten in een soort toneelstuk voor 8-jarigen.

In de openingsceremonie zie je de megalomanie en potsierlijke pompeusheid van de sport in het algemeen en de Spelen in het bijzonder. Bij de Spelen is dat altijd zo geweest, die hebben zich vanaf het begin een religieuze air aangemeten, met alle pomp and circumstance van dien - niet voor niets vormden Wagners Bayreuther Festspiele destijds de grote inspiratiebron voor Baron de Coubertin en zijn vrienden.

Ik ken mensen die de opening bij voorbaat het allermooiste onderdeel van de Spelen vinden en die het liefst twee weken lang zouden kijken naar door elkaar krioelende tuinkabouters, treinen in de lucht en andere elementen waarin de geschiedenis van het organiserende land valt te ontwaren. Volgens commentator Hans van Zetten zagen we gisteren op zeker moment bijvoorbeeld de reorganisatie van de landstrijdkrachten door tsaar Peter de Grote verbeeld. Ik herkende het niet meteen, maar Hans is voormalig luitenant-kolonel der artillerie, dus die ziet zulke dingen.

Sport is geboren uit oorlog en veldslagen, en daar zie je nog iets van terug als al die vrolijke jongens en meisjes in uniform achter de vlag aan en voor de ogen van de machthebbers op de eretribune het stadion komen binnenmarcheren. Maar dat is dan ook het enige dat nog aan de oorsprong herinnert, want verder zijn de zaken inmiddels flink veranderd. Sport is The Greatest Show on Earth geworden met de atleten als goedbetaalde entertainers.

Hoe ongelooflijk belangrijk de entertainer overigens is geworden, bleek gistermiddag, toen premier Rutte na zijn gesprek met president Poetin meteen de zanger Gordon belde om verslag uit te brengen over de ontmoeting. Balkenende had destijds een speciaal lijntje met Jan Smit en Rutte dus met Gordon. De journalisten ter plekke kregen nul op het rekest. Terecht, hadden ze maar zanger moeten worden.

Ik luister altijd gefascineerd naar de toespraken die worden afgestoken ter inleiding van het ontsteken van de olympische vlam. Gisteren luisterden we naar de nieuwe voorzitter van het IOC, Thomas Bach. Het ging zoals gebruikelijk over de vrede en verdraagzaamheid die wordt uitgedragen door de olympische familie en het fantastische land dat daarvoor als decor mag dienen.

Haalt Noord-Korea de Spelen binnen, dan staat er bij de opening óók zo'n man de passie te preken.

Je weet dat het lege woorden zijn, ongeveer net zo leeg als de uitingen van andere multinationals over het geluk dat zij ons bereiden. Het zijn leugens, maar wel leugens waarin we tijdens de Spelen graag willen geloven. Sport is de machtigste én overigens ook de leukste van alle illusies.

Sport is het masker waarachter dictators hun ware aard verbergen, het is het glansmiddel waarmee landen hun imago oppoetsen, het uithangbord waarmee sponsors hun waar aanprijzen, de truc waarmee de atleet zich halfgod waant en de drug waarmee wij kijkers onszelf even een zalige zorgeloze roes bezorgen.

En dan gaan we nu de rondetijden van Sven noteren.

undefined

Meer over