Opening Julidans

Alaska, de openingsvoorstelling, is mager, met enkele suffe, terloopse dansjes. De voorstelling You is interessanter. Qua ritme niet altijd even boeiend, maar wel fris in vorm en inhoud.

MIRJAM VAN DER LINDEN

You van Kim Hiorthøy en Lisa Östberg. 2/7, Melkweg Theater. Alaska van Gunilla Heilborn. 2/7, Stadsschouwburg.

Julidans.nl

Op de dag dat Julidans begint, is het laatste kraakpand in Amsterdam ontruimd. Melle Daamen, directeur van de Stadsschouwburg, gebruikt dit nieuws in zijn openingsspeech handig om het internationale dansfestival neer te zetten als juist wél tegendraads en ongeordend. 'Met dans uit schurkenstaat Italië, veel naakte mensen en dans die misschien geen dans meer is.' Het is een statement dat klopt, maar dat nog niks zegt over de kwaliteit van het programma. Zo bewees de magere openingsvoorstelling Alaska (2009) van de Zweedse Gunilla Heilborn, al twintig jaar in het vak, maar in Nederland een onbekende.

We zijn getuige van een voorlichtingsavond over Alaska. In het zaaltje zitten einzelgängers, ogenschijnlijk niet anders dan middelmatig burgerlijk gewoon, die hun leven een andere wending willen geven. Alaska, volgens de twee cursusleiders 'a real place for real people', is hun droom van meer vrijheid, open ruimte, wildernis. Ook al zijn ze misschien doodsbang voor grizzlyberen en houden ze niet van kou. De thematiek is sterk - waar gaat het tegenwoordig niet om de zoektocht naar zingeving? - maar Heilborns theater komt niet verder dan een paar oppervlakkige ontboezemingen, enkele suffe, terloopse dansjes en, dat wel, een leuk treurig filmpje over dolende zielen in een sneeuwlandschap.

Die dansjes schetsen lichtjes een ontwikkeling. Aanvankelijk doet ieder waar hij goed in is, een beetje breaken, een beetje spagaat, en zijn ze met de ogen dicht duidelijk zoekend. Gaandeweg ontstaat er iets van een groep en kunnen ze die ene beweging uiteindelijk allemaal. Groot manco is dat de absurde sfeer en onderkoelde humor blijven hangen in lulligheid. Nergens scherpe ironie, nergens vileine details die de karakters verdieping hadden kunnen geven. Het is typisch mime, maar dan zonder gelaagdheid. Dit kunnen de Nederlandse groepen Bambie, Boogaerdt/VanderSchoot en Jakop Ahlbom toch echt tien keer beter.

Ook het voorprogramma van Alaska, de voorstelling You van Kim Hiorthøy en Lisa Östberg, beiden tevens acteur in Heilborns filmpje, was, zeker bij nader inzien, interessanter. Tussen berkenbomen en twee drumstellen hebben ook deze 'jonge makers' het over levensverhalen en levensdromen. Ze schotelen ons vier 'projecten' voor, allemaal variaties op dat thema: het maken van een BBC-documentaire over David Attenborough (de filmmaker die meer in spelonken en Verweggistan was dan thuis); een ghostride langs onbekende oorden (met haar schoen als auto); een hoekig balletje op fragmenten uit Vivaldi's De vier jaargetijden; en - het allermooist - 'a lifelong epic failure'. Het is niet moeilijk om je leven te laten mislukken: verlaat je dromen, passies en vrienden en blijf plannen maken voor hoe het anders kan.

You zet de verbeelding en de spelende mens centraal. Met behulp van niet meer dan wat rake zinnen, enkele foto's en een tafel met spulletjes (een beker, een camera, flesjes nagellak, een bel) worden alle projecten gerealiseerd. Ook hier knulligheid, maar met een extra dimensie. Qua ritme niet altijd even boeiend, maar wel fris in vorm en inhoud. En met een prachtig veelzeggend slotbeeld, van enkel nog dwaallichten tussen de berkenbomen.

undefined

Meer over