Op zoek naar de gedroomde omroep

Te links, te bureaucratisch en te duur. Al jaren is dat de kritiek op 'onze' publieke omroep. Hoe denken mediadeskundigen en politieke partijen erover? En hoe staat het in het buitenland met het publieke bestel?

De Publieke Omroep zal de komende jaren 200 miljoen euro bezuinigen. Dat is 22 procent van het huidige budget. Zeshonderd van de vierduizend medewerkers raken hun baan kwijt, de omroepen gaan minder programma's zelf maken en in plaats daarvan meer uit het buitenland aankopen.

Maar als het aan een groot gedeelte van politiek Den Haag ligt, is dat pas het begin. Ook voor Hilversum kan de uitslag van de verkiezingen woensdagavond ingrijpende gevolgen hebben. Vooral de verkiezingsprogramma's van de PVV, D66 en VVD lezen als doemscenario's voor de Nederlandse Publieke Omroep (NPO). Zo wil D66 dat 'bestaande en nieuwe omroepen in de toekomst productiehuizen worden die op basis van inhoud, niet van ledenaantal, zendtijd krijgen bij de Publieke Omroep.' Hoeveel de partij van Alexander Pechtold wil snijden, is nog niet bekend.

De VVD wil dat de publieke omroep alleen nog maar programma's gaat uitzenden met een 'maatschappelijk toevoegde waarde', die niet door de commerciële omroepen worden aangeboden. Anouchka van Miltenburg, die namens de VVD de mediaportefeuille beheert, vindt dat de omroep met nog eens 200 miljoen minder kan, en met twee in plaats van drie netten. De PVV heeft het helemaal gehad met 'de staatsomroep' waar 'avond aan avond linksmensen paraderen die door linkse omroepen worden uitgenodigd hun politiek correcte meningen te debiteren.' En, niet te vergeten: 'dat allemaal op uw kosten.' De gedroomde publieke omroep van Geert Wilders is nog eens 600 miljoen euro armer, en bestaat nog slechts uit één zender.

Deze ideeën zijn allerminst nieuw; de discussie over de publieke omroep centreert zich al jaren rond dezelfde thema's. Het publieke bestel is te links, te bureaucratisch en te duur, zo luidt de veelgehoorde kritiek. Ook veelgehoord: kan het eens afgelopen zijn met Bananasplit en Nick en Simon van ons belastinggeld? Nu, aan de vooravond van de verkiezingen, kijken we hoe het ervoor staat met de Nederlandse publieke omroep. Hoe ziet de toekomst eruit en hoe doet Nederland het in vergelijking met andere landen?

Met de paraderende linksmensen valt het wel mee, zo blijkt uit onderzoek van de Nederlandse Nieuwsmonitor. Het wetenschappelijk instituut voor de journalistiek onderzocht vijf nieuwsprogramma's in een periode van drie maanden. De conclusie: in de uitzendingen zijn vaker rechtse dan linkse politici te gast, vooral omdat programma's zoals Nieuwsuur eerder de macht (Rutte I) dan oppositie uitnodigen. De berichtgeving is niet duidelijk links, rechts, progressief of conservatief. Ook niet van PowNed en WNL, de omroepen die in het bestel zijn opgenomen om het rechtse geluid te vertolken.

In de talkshows die de publieke omroep uitzendt, zoals De Wereld Draait Door, Pauw & Witteman en Knevel & Van den Brink, is iets vaker een eigen geluid te horen. De gasten en thema's zijn overal hetzelfde, maar de manier waarop een thema wordt besproken, is verschillend. 'Vaak verwijzen we naar de BBC als de gedroomde publieke omroep', zegt Huub Wijfjes, hoogleraar radio- en televisiegeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. 'Maar onze talkshows zijn echt beter. Bij de BBC zijn ze als de dood om uitgesproken te zijn, omdat ze dan voor links of rechts versleten kunnen worden. Dat maakt ze angstvallig neutraal.'

Reden van die angst is de rol van de politiek, zegt Wijfjes. Al naar gelang de wind waait, grijpen Britse politici het verwijt van een te links of rechts geluid aan om te dreigen met bezuinigingen. Wijfjes: 'Dat gebeurt in Nederland ook steeds meer, alleen zou de onafhankelijkheid van de omroepen dat moeten tegengaan.'

Ook Jo Bardoel, hoogleraar journalistiek en media aan de Radboud Universiteit Nijmegen, ziet dat Hilversum steeds meer in de schaduw van Den Haag komt te liggen. 'Onafhankelijkheid van de omroepen is in de Mediawet van 2000 geregeld.

Tegelijkertijd is het kijk- en luistergeld afgeschaft, waardoor de publieke omroep uit belastinggeld wordt betaald. Daardoor is de politiek veel te dicht bij de omroep komen te staan. Dat maakt kwetsbaar: de afgelopen tien jaar was dat voor de politiek al twee keer aanleiding om af te rekenen met die zogenaamd linkse publieke omroep door middel van bezuinigingen.'

Iedere westerse democratie worstelt met de vraag hoe om te gaan met de besteding van publiek geld, benadrukt Wijfjes. De Britten zoeken die legitimatie in neutraliteit, Nederland zoekt die verantwoording in de pluriformiteit: met de verschillende omroepen worden alle groepen in de samenleving bediend, is de veronderstelling.

Dat leidt wel tot een complexe structuur van omroepen, netmanagers en omroepraden. Die ingewikkelde organisatie wekt nogal eens de indruk van inefficiëntie. Maar die kritiek is niet helemaal terecht, vindt Bardoel: 'De organisatiestructuur is inderdaad ingewikkeld. Maar ingewikkeld betekent niet per definitie inefficiënt.

Nederland komt er goed vanaf in vergelijkende onderzoeken. De reden dat Nederlandse productiebedrijven zo succesvol zijn geworden in het buitenland, is juist dat ze altijd met weinig geld veel weten te doen.'

Ruimdenkender

Maar heeft de Nederlander wel behoefte aan al die verschillende omroepen? Bardoel: 'Het huidige omroepbestel vertegenwoordigt de samenleving uit de eerste helft van de 20ste eeuw. De omroepen passen zich wel voortdurend aan. Kijk naar de EO: dat was een orthodoxe omroep en die is de afgelopen jaren veel ruimdenkender geworden.'

Als de omroepen in steeds mindere mate hun traditionele achterban vertegenwoordigen, leidt dat wel tot vragen over hun bestaansrecht. Waarom zouden we nog verschillende omroepen hebben als de netmanagers zich richten op doelgroepen als 'de ambitieuze pleziermaker' of 'zorgzame opvoeder'? In de toekomst zal de legitimiteit van een omroep niet zozeer in het aantal leden liggen, denkt Wijfjes, maar in de waardering voor de programma's.

Daarmee zullen de omroepen gaan lijken op de productiehuizen die een aantal politieke partijen nu al voorstelt. De tv-netten beheren dan het budget om programma's in te kopen bij de omroepen of externe productiehuizen zoals Eyeworks of Blue Circle.

Het huidige omroepbestel bevindt zich dus in een tussenfase, waarin omroepen op basis van hun ledenaantal budget en zendtijd krijgen, maar de netmanagers bepalen welke programma's op welk tijdstip worden uitgezonden.

Toch vindt Wijfjes dat de ledenstructuur niet te snel overboord moet worden gezet. Er is, buiten kijkcijfers of waarderingscijfers, nog geen andere manier om directe betrokkenheid van kijkers bij programma's of omroepen te beoordelen. 'De ledenstructuur is uniek in de wereld', zegt hij. 'Mijn buitenlandse collega's kijken er altijd met ontzag naar. Zij zien het als belangrijke waarborger van een diverse programmering.'

Of amusement ook deel mag uitmaken van die 'diverse programmering' is al jarenlang onderwerp van discussie. Moeten programma's als Bananasplit en Strictly Come Dancing wel gebracht worden door de publieke omroep? De PVV stelt in het verkiezingsprogramma van niet: 'De staatsomroep moet amusement overlaten aan de commercie. Die kan dat veel beter', schrijft de partij. 'Dat is niet waar', stelt Wijfjes. 'Het aanbod van de commerciëlen is veel eenzijdiger.'

Daarnaast is het een principiële keuze, vindt de hoogleraar. 'We betalen de publieke omroep met zijn allen. Dan moet er ook voor iedereen geprogrammeerd worden. Als je die programma's weghaalt, ontstaat een cultureel getto. Dan wordt dat belastinggeld alleen nog maar besteed aan de voorkeuren van een kleine elite. Het lijkt me niet dat de PVV daar voorstander van is.'

NEDERLAND VERSUS DE REST

De Publieke Omroep heeft ruim 850 miljoen euro aan inkomsten. Omgerekend betalen we zo'n 35 euro per persoon aan belasting. Hoe zit dat in het buitenland? V vroeg het de correspondenten.

BELGIë

Iedereen kent de twee Vlaamse netten: Eén ('België 1') en Canvas ('België 2'). Maar sinds 1 mei heeft Vlaanderen een derde kanaal: OP12. Die zendt tot 20 uur kinderprogramma's uit en moet zich daarna transformeren tot jongerenzender. Aan de avondprogrammering wordt nog gewerkt. Voorlopig zendt OP12 vooral weinig bekeken evenementen uit, zoals de Paralympics.

Wat valt er te zien?

Informatie, cultuur, educatie en ontspanning: dat zijn de speerpunten van de Vlaamse publieke omroep. De brede formulering laat veel ruimte voor lichte entertainmentprogramma's, zoals de 21 jaar lopende serie F.C. De Kampioenen. Commerciële tv-zenders klagen dan ook regelmatig over oneerlijke concurrentie. Maar Eén en Canvas leggen wel degelijk ook niet-commerciële accenten, zoals buitenlandse actualiteiten (Jan Leyers' De Weg naar Mekka), satirische onderzoeksjournalistiek (Basta, in Nederland dunnetjes overgedaan met Rambam) en kleine sporten.

Wordt er naar gekeken?

Eén en Canvas halen samen een marktaandeel van ruim 40 procent, na de Denen het hoogste van Europa. Voor een deel komt dat door het getalenteerde productiehuis Woestijnvis, dat kijkcijferhits als De Slimste Mens en Man Bijt Hond bedacht. Met het vertrek van Woestijnvis, dat in enkele commerciële zenders investeerde, verwacht de publieke omroep een duik van 5 à 6 procent te maken. Dan nog blijft het marktaandeel hoog.

En hoe doen ze dat dan met geld?

De Vlaming betaalt jaarlijks 44,5 euro voor zijn publieke omroep (inclusief radio en websites). De 300 miljoen euro die dat oplevert, vormt tweederde van het totale budget. De rest komt uit auteursrechten en advertenties. De tv-zenders mogen geen reclame uitzenden, maar wel korte sponsorboodschappen.

Wat vinden ze ervan?

Op het vijfjaarlijkse debat over de financiering na bevindt de publieke omroep zich in rustig politiek vaarwater. De oprichting van het derde net OP12, in tijden van bezuinigingen, wekte veel beroering, maar de behendige minister van Media kreeg toch haar zin.

Leen Vervaeke

DENEMARKEN

Wat valt er te zien?

De programma's op de publieke netten zijn voor een breed publiek bedoeld, zoals ook in de Deense wet staat, en variëren van nieuws, cultuur, kinderprogramma's en series tot entertainment. Zowel het populaire X-factor als Dancing with the Stars wordt in Denemarken door de publieke omroepen gemaakt.

Interessant is dat TV2, volledig staatseigendom, inmiddels een betaalzender is geworden en toch zijn marktpositie heeft weten te behouden. 'De nieuwsprogramma's en series zijn zo sterk, dat de kijkers blijven. De commerciële omroepen hebben onvoldoende geld om dit zelf te ontwikkelen', zegt Hanne Bruun, docent mediastudies aan de Universiteit van Aarhus.

Wordt er een beetje naar gekeken?

De Deense publieke omroep heeft een ijzersterke positie op de televisiemarkt. Als enige in Europa hebben de twee publieke zenders, DR en TV2, meer dan de helft van de kijkersmarkt in handen. De twee grootste commerciële zenders TV3 en SBS hebben het nakijken. Bruun: 'De positie van de publieke omroep is zo sterk dat de commerciëlen hebben opgegeven te proberen het brede publiek te bereiken. Zij richten zich bijna exclusief op jongeren.

En hoe doen ze dat dan met geld?

Wie langs DR zapt, ziet geen reclame, net als in Noorwegen en Zweden. Op het publieke net van TV2 is dit wel toegestaan sinds de zender begin dit jaar een betaalzender werd en geen overheidssteun meer ontvangt. De Denen betalen 314 euro per jaar aan kijk- en luistergeld, een van de hoogste bedragen in Europa. Alleen de Noren betalen meer: 341 euro.

Wat vinden ze ervan?

Net als in Zweden en Noorwegen hebben ook in Denemarken de rechts-populisten lange tijd geklaagd over 'linkse' berichtgeving. Maar een onafhankelijk onderzoek wees uit dat er in Denemarken geen sprake was van partijdigheid.

Wel signaleert Bruun een 'conservatieve trend' bij Danmarks Radio, dat onder het motto 'een scherper DR' weer meer intellectuele programma's wil brengen. 'Maar', zo relativeert de mediadocent, 'Het is vooralsnog vooral gepraat. Vervolgens wordt er toch weer een spelshow geproduceerd.'

Verder nog iets?

Tot de wapenfeiten van de Deense publieke omroep behoren de tv-series. Een team van scenarioschrijvers boekt grote successen met onder meer Borgen, Forbrydelsen (The Killing) en Bron/Broen (The Bridge, in samenwerking met de Zweedse publieke omroep), die allemaal door buitenlandse omroepen zijn aangekocht. Ze bereiken een groot publiek, maar worden ook door critici geprezen om hun goede scripts en acteerwerk.

Mariken Smit

DUITSLAND

De Duitse tv heeft twee publieke omroeporganisaties: de ARD en de ZDF. Ze zenden uit op drie hoofdkanalen: Das Erste van de ARD, de ZDF als tweede kanaal, en als derde een per gebied wisselende regionale zender, zoals de NDR (Noorden), MDR (Oost), en de RBB in Berlijn. Deze negen regionale zenders hebben grote invloed. Samen vormen ze de ARD, en bepalen daarmee zowel het eerste als het derde kanaal. Er zijn ook kleinere themakanalen. De ARD en ZDF zijn betrokken bij de cultuurzender ARTE, een samenwerking met Frankrijk, en bij 3sat, een samenwerking met Oostenrijk en Zwitserland.

Wat valt er te zien?

De ARD en ZDF maken nieuws- en actualiteitenprogramma's, maar bieden ook sport- en entertainmentprogramma's. De grootste show op de ZDF is tot nu toe altijd 'Wetten, dass..?' geweest. Das Erste is vooral bekend om zijn Tatort-uitzendingen en politieke talkshows.

Wordt er een beetje naar gekeken?

In 2011 trok de ARD 12,4 procent en de ZDF 12,1 procent van de kijkers. De commerciële zender RTL, dat programma's als 'Deutschland sucht das Supertalent' uitzendt, had de meeste kijkers met 14,1 procent.

En hoe doen ze dat dan met geld?

Iedere kijker betaalt een maandelijkse bijdrage. Tot 2013 is die afhankelijk van het aantal apparaten dat je bezit, vanaf 2013 is het een vast bedrag per maand, voor gezinnen 17,98 euro. De ARD is met een jaarlijks inkomen van 6,3 miljard euro de grootste aanbieder van programma's wereldwijd. ZDF en ARD hebben in totaal 9,1 miljard te besteden.

Wat vinden ze ervan?

Das Erste en de ZDF zouden te weinig de kwalitatieve tegenhangers van de commerciële zenders zijn. Vooral de ARD wordt gezien als een logge organisatie met een oubollige keuze. Er is veel plaats voor volksmuziekfestivals, krimi's en voetbal. Jonge programmamakers of vernieuwende buitenlandse tv-series zijn er niet te zien. Alleen op het kleine ZDFkultur draaien series als Mad Men, en ook op het digitale kanaal ZDFneo zijn modernere programma's te vinden.

Verder nog iets?

Te weinig programma's van ARD en ZDF bieden een kijk op het moderne Duitsland. Op gemiddelde zaterdagavonden lijkt het wel eens alsof het stoffige West-Duitsland van voor de val van de Muur nog steeds voortleeft. De dagelijkse talkshows kunnen echter boeiend zijn. Ze tonen op hun beste momenten een levendige Duitse debatcultuur. De kleine themakanalen Arte en 3sat en de digitale zenders ZDFkultur bieden meer cultuur dan de hele Nederlandse omroep.

Merlijn Schoonenboom

VERENIGD KONINKRIJK

Twee hoofdnetten heeft de Britse tv: BBC 1 en 2. Plus het digitale BBC3, BBC4, BBC World, BBC Parliament en twee kindernetten.

Wat valt er te zien?

Informeren, onderwijzen en vermaken, dat is de wettelijk vastgelegde taak van de 85 jaar oude omroep. Deze drie elementen komen op beide hoofdnetten terug, al ligt bij het populairdere BBC1 de nadruk iets meer op vermaak en amusement. Prioriteit hebben de nieuwsuitzendingen op het eerste net en de achtergrond, zoals bij vlaggenschip Newsnight, op het tweede. Een goed voorbeeld van 'onderwijzen' zijn de Planet Earth-documentaires van David Attenborough. Het ultieme amusementsprogramma is Strictly Come Dancing. En: geen reclame.

Wordt er een beetje naar gekeken?

BBC1 is met een marktaandeel van ruim twintig procent de best bekeken zender van het land, gevolgd door ITV dat rond de vijftien schommelt. BBC2 en Channel 4 zitten meestal rond de zes. De 33 kanalen van het commerciële Sky komen uit op gezamenlijk negen procent.

De top tien van bestbekeken BBC1-programma's bestaat doorgaans voor meer dan de helft uit afleveringen van Eastenders. BBC1 scoort gemiddeld een 8.2 bij de waarderingscijfers, maar het bestgewaardeerde BBC-kanaal is BBC4. De BBC scoort doorgaans iets beter dan haar commerciële concurrenten, maar het hoogstgewaardeerde programma van het afgelopen jaar was ITV's kostuumdrama Downton Abbey (9.2).

Hoe doen ze dat dan met geld?

Iedere televisiebezitter betaalt kijk- en luistergeld van 145.50 pond (175 euro) per jaar , 49 pond (59 euro) voor bezitters van zwart-wit-toestellen. Er wordt regelmatig gecontroleerd en televisieverkopers zijn verplicht de gegevens van de klanten door te geven aan de omroep.

Uiteindelijk beslist de minister van Cultuur, Media en Sport hoeveel geld er naar de BBC gaat.

Wat vinden ze ervan?

Onlangs stelde het George Orwell Genootschap voor een standbeeld van de schrijver en voormalige BBC-medewerker voor het hoofdkantoor te zetten. De omroepbazen moesten er niets van hebben. De auteur van Animal Farm en 1984 was 'te links'.

Het geeft aan hoezeer de BBC wil voorkomen voor 'links' te worden uitgemaakt. Scheidend omroepbaas Mark Thompson heeft toegegeven dat de BBC jarenlang 'te links' is geweest. Volgens conservatieve opinieleiders en politici is dat nog steeds het geval. Binnen deze kringen klinkt dan ook de roep om het kijk- en luistergeld af te bouwen en, tegelijkertijd, een einde te maken aan de kostbare BBC-bureaucratie.

Patrick van IJzendoorn

SPANJE

Publieke omroep is in Spanje een ruim begrip. Behalve de twee landelijke TVE-netten van de staatsomroep RTVE (Radio y Televisión Española), inclusief de 24-uurs nieuwszender en de internationale zender, wordt een eindeloze reeks regionale en gemeentelijke zenders van overheidswege in de lucht gehouden. Onder druk van de bezuinigingen vallen die nu onder de bedreigde soorten. De regio Murcia raakte haar zender al kwijt, net als de stad Valencia. En dat is nog maar het begin.

Wat valt er te zien?

Op de landelijke netten wijkt de programmering op het eerste oog niet veel af van de internationale formules. Uitgebreide nieuwsbulletins op de vaste uren 's ochtends,'s middags en 's avonds en verder veel amusement in de vorm van series, spelletjes en sport. Niet onvermeld mag het roddelhalfuurtje blijven (Corazón), een klassieker met kleffe gossip over de Bekende Spanjaarden, gemaakt door paparazzi en uitgezonden voor het middagnieuws. Spanje kent ook discussieprogramma's en actualiteitenrubrieken, maar deze zijn vanouds dunner gezaaid dan in Nederland.

Wordt er naar gekeken?

De eerste dagen van de maand september scoorde het eerste TVE een derde plaats (10,7 procent) achter de commerciële zwaargewichten Antena 3 (13,2) en Telecinco (11,9). Maar het tweede net stond op een bedroevende elfde plaats (2,4 procent). Niet verbazingwekkend voor wie bedenkt dat dit net uit bezuinigingsoverwegingen is verworden tot een vergaarbak van tweederangs documentaires en B-films.

Wat kost het?

Dit jaar is het budget van de staatsomroep met een vijfde verminderd tot 937 miljoen euro. Dat is omgerekend 20 euro per Spanjaard. Dat bedrag zou nog wel eens verder kunnen krimpen, gezien de belabberde situatie van het staatsbudget. De publieke omroep wordt immers, afgezien van een aantal gesponsorde programma's uit de staatskas betaald.

Verder wordt het debat over de publieke omroep vooral overheerst door het taaie probleem van de politieke beïnvloeding. Spanjaarden, links en rechts, hebben er een handje van om de staatsomroep voor hun karretje te spannen.

Onder de regering van de socialistische premier Zapatero werd met een nieuw statuut eindelijk de garantie geschapen van een onafhankelijke staatsomroep. Maar nadat zij er niet in slaagde een akkoord te bereiken met de socialistische oppositie, kreeg de huidige conservatieve regering Rajoy het verwijt dat zij de zaken weer ouderwets terugdraait.

De regering plaatste haar eigen directeur aan het hoofd van de staatsomroep, de statuten werden aangepast en met de bezuinigingen als argument vlogen te links geachte televisiejournalisten als eersten de laan uit, aldus de kritiek.

Steven Adolf

VERENIGDE STATEN

De publieke omroep bestaat hier niet. De VS kennen wel lokale zenders die zichzelf als kleine broertjes van de BBC beschouwen. Zij bedruipen zich met een combinatie van ledengeld en giften van stichtingen en bedrijven.

Wat valt er te zien?

PBS bedient 350 lokale omroepen met actualiteiten, documentaires, kunst- en kinderprogramma's zoals Sesamstraat. 'Inhoud creëren die educatief, informatief en inspirerend is', zo luidt de missie.

Het kroonjuweel van PBS kan wedijveren met de beste Britse kwaliteit. Het Newshour op Channel 13 is een glasheldere, informatieve nieuwsshow. Slimme, onbevoordeelde presentatoren praten een uur door over het nieuws. Elke topman, schrijver, minister, generaal, kunstenaar en politiek analist schuift er graag aan voor een kritisch gesprek - los van ideologie en politieke partij.

Het programma vestigde zich als bolwerk van onafhankelijke nieuwsanalyse tijdens het Watergate-schandaal, tussen 1972 en 1974. Zo bracht dat dieptepunt van politieke corruptie het beste in de ontluikende tv-journalistiek naar boven: The MacNeil/Lehrer Report, later The MacNeil/Lehrer Newshour, en nu gewoon Newhour. Het is elke werkdag van 7 tot 8 een fontein van nieuws, zonder sensatie, met diepgang. Geen ongelukken en verkeersinformatie en weerbericht. Ook tijdens de partijconventies is de sobere berichtgeving van Newshour een oase naast de schreeuwerige gelijkhebbers op links MSNBC en rechts Fox.

Wat kost dat?

Een stevige publieke omroep met een mandaat en financiering van de overheid is ondenkbaar in het Amerikaanse medialandschap, zeker in een tijd dat de grootte en rol van de federale overheid op alle terreinen ter discussie staat.

PBS is de enige niet-commerciële grote omroep in de VS. Op de drukbevolkte mediamarkt regeren de 'networks' zoals NBC, kabelomroepen als Fox en betaalomroepen zoals HBO. Zij drijven op reclame of abonneegeld. Alleen PBS werkt zonder winstoogmerk.

Wel is het altijd schipperen. De bedrijven die steun geven, krijgen in ruil geen recht op reclame, maar worden alleen genoemd - ze zijn dan ook zeldzaam. Twee keer per jaar staat alle programmering een week lang in het teken van een ledenwerfactie die zeker de helft van de vaste programmering wegdrukt. Irritant, vinden veel kijkers, maar ook noodzakelijk voor wie onafhankelijke programmering belangrijk vindt.

In de VS betekent 'onafhankelijk' evengoed los van de overheid. Geen Amerikaan - rechts of links - gelooft dat de staat 'onafhankelijk' is. Waarom zou die overheid zich dan met de publieke omroep bemoeien? Liever vrijwillige donaties; dat past in de Amerikaanse traditie van een niet te nadrukkelijk aanwezige nachtwakersstaat.

Diederik van Hoogstraten

WAT WILLEN POLITIEKE PARTIJEN MET DE PUBLIEKE OMROEP?

PvdA

Een onafhankelijke, brede publieke omroep. Evenementen als EK-voetbal mogen niet achter de decoder verdwijnen. Omroepen moeten samenwerking uitbreiden.

CDA

Ledenomroepen moeten voldoende armslag krijgen.

GroenLinks

Twee netten; omroepen worden productiehuizen. Geen extra bezuinigingen.

SP

Omroepen moeten beschermd worden. Kijkers krijgen inspraak in het digitale zenderaanbod op televisie en radio.

D66

Omroepen moeten productiehuizen worden die op basis van inhoud - niet ledental - zendtijd krijgen. Prioriteit moet liggen bij nieuws, actualiteit, vernieuwend amusement en Nederlands drama.

VVD

Twee netten, centrale financiering van regionale omroepen. Publieke omroep biedt alleen programma's met een maatschappelijk toegevoegde waarde die de commerciëlen niet aanbieden. 200 miljoen extra bezuinigingen.

PVV

Eén net, 600 miljoen extra bezuinigen. Publieke omroep concentreert zich op informatie en educatie en laat amusement over aan de commerciëlen.

undefined

Meer over