Reportagevakantie in eigen land

Op vakantie-excursie naar de glamping in Horsterwold

Skelterrace voor de kinderen op de Glamping in Zeewolde.Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Kaya Bouma en Hassan Bahara beschrijven vanaf campings en vakantieparken hoe Nederland ‘noodgedwongen’ vakantie in eigen land viert. In deze aflevering: op excursie in het Horsterwold.

Ze zijn dat stel dat tijdens vakantie-excursies altijd net iets enthousiaster is dan de rest van het gezelschap. U kent ze wel, van die immer goedgemutste mensen die de excursieleider bombarderen met vragen en zelf ook over de nodige encyclopedische kennis van alle bezienswaardigheden lijken te beschikken. 

Dit specifieke stel heet Anton (66) en Marijke Wagenmakers (75), grootouders die met hun kleinkinderen Joris (5) en Veerle (8) een weekje doorbrengen op Natuurlijk Glamping, een pop-up camping die vier weken geleden verrees aan de rand van het Horsterwold, een loofboombos in Flevoland.

De excursie van vandaag bestaat uit een korte rondleiding door het natuurschoon van het Horsterwold. Onder de deskundige leiding van Hans Breeveld, boswachter bij Staatsbosbeheer, trekt ons gezelschap langs de randen van het bos en krijgt het uitleg over al het groen dat daar groeit. 

Reuzenberenklauw

Anton en Marijke zijn aandachtige luisteraars en dwingen boswachter Breeveld met scherpe vragen om telkens net iets dieper in de materie te duiken. Bestaat er enige verwantschap tussen de plantsoorten reuzenberenklauw en japanse duizendknoop, twee ‘invasieve exoten’ die een verwoestend spoor trekken door Nederland? En klopt het dat de bladeren van de wilg een medicinale werking hebben omdat het salicine bevat, een stofje dat pijn dempt?

Een uurtje duurt de excursie. Aan het eind zijn we – mede dankzij Anton en Marijke – enorm veel kennis over de Flevolandse biodiversiteit rijker. Er is eigenlijk alleen nog één vraag over. Want hoe zit dat nou, twee grootouders die alleen met hun kleinkinderen op vakantie zijn?

Tuinstoeltjes

Anton en Marijke wonen eigenlijk niet in Nederland, vertellen ze als we even later plaatsnemen op de tuinstoeltjes voor hun glampingaccomodatie. Ze wonen alweer enkele tientallen jaren in Engeland, waar Anton uitgroeide tot een vooraanstaande wetenschapper op het gebied van spierbiochemie. Op de site van zijn huidige werkgever, de Liverpool John Moores University, heet Anton een wereldautoriteit in zijn vakgebied. Marijke stortte zich ondertussen op de verschillende huizen die ze in Engeland bewoonden en bouwde ze uit tot kleine kasteeltjes.

Twee dagen voordat Engeland vanwege het coronavirus in lockdown zou gaan, pakten Anton en Marijke in allerijl hun koffers en voegden zich bij hun dochter in Rotterdam, een internist die in het Erasmusziekenhuis werkt. Daarmee sloegen ze verschillende vliegen in één klap. Anton en Marijke hoefden dan niet te vrezen dat ze bij een eventuele besmetting met het coronavirus in een Engels ziekenhuis terecht zouden komen, waar ze afgesneden zouden van familie in Nederland. Hun dochter, die haar handen vol kreeg aan de coronapatiënten in het ziekenhuis, kon een paar ouderlijke taken doorschuiven naar haar ouders. En de kleinkinderen, die kregen permanent beschikbare grootouders te logeren.

Klus geklaard

Anton en Marijke hebben een eigen verdieping tot hun beschikking in het huis van hun dochter. Daar nam Marijke het thuisonderwijs van de kleinkinderen ter hand. Eerst intensief en gestructureerd. Later, toen ook de rest van thuisonderwijzend Nederland onder het gewicht van deze taak begon te piepen en te kraken, schakelde ze een paar tandjes terug. Ondertussen dook Anton af en toe in een klein werkkamertje om via Skype – allemaal nieuw voor hem – zijn onderwijsgevende taken in Engeland voort te zetten.

Stressvol allemaal. Maar de klus is geklaard. En om hun drukke dochter nog iets meer te ontlasten namen Anton en Marijke deze week hun kleinkinderen mee naar Natuurlijk Glamping.

Ook voor Marijke en Anton is het bijkomen. Het is jaren geleden dat ze zo’n lange, onafgebroken periode in Nederland doorbrachten. Vier maanden in totaal. En ze hebben nog zo’n anderhalve maand te gaan. Het plan is om ergens in september terug te keren. Niet dat ze haast hebben. Ja, ze missen hun prachtige woning aan de Ierse Zee, maar de nabijheid van familie is ook wat waard. Zoveel zelfs dat Marijke en Anton sinds kort overwegen om hun remigratie naar Nederland te vervroegen. Zonder corona zouden ze die stap waarschijnlijk nog een paar jaar vooruitgeschoven hebben, vertellen ze. Het is nog alleen even uitzoeken waar ze in Nederland net zo mooi kunnen wonen als in Engeland en dan kan de definitieve terugkeer beginnen.  

Meer lezen over vakanties in eigen land?

Joke en Peter puffen op de camping uit van de afgelopen maanden. ‘Ik geloof dat we nu op de achttien doden zitten.’

Vakantie vieren betekent dit jaar ook regels volgen. Een combinatie die tot grote boosheid kan leiden. 

Drie weken Mexico was het plan, nu staan ze in de regen op de camping. ‘Het is even omschakelen.’

‘Of je nou in Benidorm zit of hier in Center Parcs, uiteindelijk moet je er zelf wat van maken.’

Geen metalfestivals deze zomer? Dan maar naar Center Parcs.

Op jongerencamping Dennenoord staan dit jaar ook 50-plussers. ‘We houden wel van een feestje.’

Zorgmedewerkers en docenten komen tot rust tussen de hossende jongeren op camping Dennenoord.

Cultuurclash op jongerencamping: ‘Wij zijn echt, zij niet

Hoe glamoureus kan Flevoland eigenlijk zijn? ‘In de avond wijntjes drinken. Overdag de omgeving verkennen’

Meer over