Op tijd heengaan, het is de kunst voor elke artiest

 

Er was 'een speciale' aflevering van Ali B op volle toeren voor hem gemaakt, vertelde presentator Ali B woensdag in DWDD. In die aflevering vertelde de hoofdpersoon, de terminaal zieke zanger Thé Lau, dat hij het sinds het nieuws over zijn keelkanker drukker had dan in de toptijd van The Scene. 'De reden is wel een beetje vreemd, maar eerlijk gezegd kan me dat niks schelen.'

Of hij nu een sigaretje mocht roken, vroeg de zanger aan Ali B, die samen met rapper Typhoon een ode zou brengen aan Lau. Hij rookt weer sinds de dag dat hij zijn doodsvonnis hoorde.

Even later: 'Zo'n ziekte neemt je alles af, maar ik krijg ook veel terug. Erg veel erkenning bijvoorbeeld. Voornamelijk om de goede redenen, vind ik.'

Dat valt te hopen. Het is hoe dan ook verdiend. Typhoon (die niet erg thuis leek in het oeuvre van Lau) en Ali B brachten een fraaie versie van de hit Iedereen is van de wereld, deze weken ook al klassieker in spotjes van de NPO, in een softe uitvoering van Celine Cairo.

Levensgenieter Lau had zichtbaar plezier. Ali B in de camera: 'We hebben absoluut het leven gevierd.' Ook Typhoon benadrukte dat de ziekte geen rol speelde. Toch klonk dat ongemakkelijk. Het ging zo nadrukkelijk niet over zijn ziekte, dat het er vanzelf wél over ging. Al was het maar door de quote van Matthijs van Nieuwkerk, die toevallig kwam langsfietsen: 'Hem komt nu iets toe dat ie eigenlijk veel eerder had moeten krijgen: de eer om zijn vakmanschap en als tekstschrijver.'

Dat was waar. En tekenend, zoals ook Lau zelf onderstreepte: 'Als ik hier van de brug was gevallen, was dit allemaal niet gebeurd en was ik vermoedelijk niet heel tevreden doodgegaan.'

Op tijd heengaan, het is de kunst voor elke artiest. Donderdag was het opnieuw Van Nieuwkerk die, in DWDD, een grote ster eerde: zijn held Charles Aznavour. Samen met Ivo Niehe mocht hij een nieuw concert in Nederland aankondigen van de 91-jarige Franse zanger. Zijn laatste.

De twee mannen kregen rode koontjes van opwinding. Daarbij openbaarde zich een mooi en tekenend verschil. Toen Aznavour twee jaar terug Van Nieuwkerk had uitgenodigd na een concert in Antwerpen, had Van Nieuwkerk wijselijk geweigerd. 'Nooit doen': de godheid zal menselijke trekjes blijken te vertonen.

Niehe daarentegen, wiens professie bestaat uit het klakkeloos bewieroken van wereldsterren in hun eigen paleis, liet voor de goede verstaander doorschemeren hoe weinig poëtisch die werkelijkheid is. Hij waarschuwde dat we wellicht weer 'bij de neus werden genomen': al een keer of vijf was hij naar 'het laatste' concert van Aznavour geweest. Hij had het over 'de entourage' rondom de zanger, die nog één keer geld wilde scheppen. Hij stipte fijntjes aan dat Aznavour had geweigerd iets in te spreken voor zijn fan Van Nieuwkerk.

In een nieuwe reeks De Tiende van Tijl eerde Tijl Beckand voor zijn publiek (opmerkelijk veel ouders, opa's en oma's met licht verveeld kijkende kinderen) diverse componisten. Met een bruggetje via Led Zeppelin ging het even over de theremin, een vergeten instrument dat klinkt als een zingende zaag. De speler leek aan een touwtje te trekken. 'Magisch', vond Beckand. Die magie werd niet uitgelegd, daarvoor moest je eerder deze week naar het ijzersterk op de rails staande Pauw.

Niet eerder in deze loffelijke serie stoorde mij de docerende en dociele toon. Die sloeg nu dood op encyclopedische weetjes over de levens van de componisten. De lofzang ontaardde in een potpourri. Zijn de componisten te lang dood?

Meer over