Op het werk (35)

Wij doen in Op het werk vooralsnog te weinig aan de taal van de gezondheidszorg, schrijft een anonieme Amsterdamse zorgverlener in zijn of haar bijdrage aan deze reeks....

'Bij een opname in het gesticht na een decompensatie betekent vrijheidsbeperking vaak dat u gesloten zit. Als u een lage frustratietolerantie heeft en een gestoorde impulsregulatie, dan ligt een agressieve impulsdoorbraak op de loer, waarna u door een overmacht gesepareerd wordt en vaak ingrijpmedicatie krijgt.

Regressie is dan waarschijnlijk, waarna uw autonomie weer gestimuleerd moet worden, tenzij ziektebesef ontbreekt bij een persisterende ontslagwens. De behandelaar vraagt dan een InBewaringStelling aan, waarbij beoordeeld wordt hoe het met uw realiteitstoetsing is, of u geen oordeels- en kritiekstoornissen heeft en of er geen gevaarscriteria zijn.

Als u weer afspraakgevoelig bent, wordt u volgens een behandelplan met behandeldoelen langzaam gedesepareerd en kunnen uw vrijheden uitgebreid worden, uiteraard op geleide beeld, via hand-in-hand en oog-in-oogbegeleiding. Wordt dit u allemaal teveel, dan bent u duidelijk affectlabiel en krijgt u misschien last van identiteitsdiffusie, of erger; desorganisatie.

Als u dan weer niet te structureren bent en opnieuw grensoverschrijdend wordt, kunt u tijdelijk naar buiten gesepareerd worden (in de tuin gezet). Als u dit allemaal niet uw schuld vindt dan zijn uw gewetensfuncties duidelijk lacunair en externaliseert u weer. Uw insufficiëntie-gevoelens projecteert u zeker op de door u gedevalueerde zorgverleners, waaruit blijkt dat uw ziekte-inzicht nog gebrekkig is.

Als door medicamenteuze interventies en sociale vaardigheidstraining eindelijk sprake is van symptoombeheersing kunt u ten slotte geresocialiseerd of, moderner nog, gerehabiliteerd worden. Uiteraard via zorg-op-maat, waarbij dagvulling, een woonvoorziening en ADL (algemene verrichtingen van het dagelijks leven, zoals wassen, scheren, douchen) wel gewaarborgd moeten zijn.

U wilde gewoon uw leven weer oppakken? Uw te hoge streefniveau kan middels cognitieve herstructurering later in de ambulante setting nog wel bijgesteld worden.'

Tot zover de taal van de psychiatrie. Op het jargon en kromtaal in andere sectoren van de gezondsheidszorg komen we later in de serie nog zeker terug.

In Op het werk verzamelen we uitdrukkingen, jargon, humor en vreemde woorden uit de wereld van het kantoor en aanverwante werkplekken. Bijdragen aan de reeks worden op prijs gesteld. Ook 'kantoor-art' is welkom: de kunst die vanzelf op papier ontstaat tijdens saaie vergaderingen of lange telefoongesprekken. Richt uw inzendingen aan: De Volkskrant, Dag in Dag uit, postbus 1002, 1000 BA Amsterdam. Fax: 020-5626289.

Meer over