Op de Wallen gaan de zaken weer als vanouds

Nu de poging van de gemeente Amsterdam om aantal ramen te sluiten is mislukt, gaat op de Wallen de vlag uit....

Een kerk, ouden van dagen die er omheen wonen, een kinderdagverblijf en achter rood verlichte ramen bijna naakte vrouwen. Geen wonder, zegt Mariska Majoor, dat veel buitenlanders, in de eerste plaats Amerikanen, op het Oudekerksplein op de Wallen, de rosse buurt van Amsterdam een hevige cultuurshock ondergaan.

In maart komt er vlak voor de kerk ook nog een bronzen standbeeld van een prostituee te staan, inclusief sokkel ruim twee meter hoog. Het is een idee van Majoor, zelf oud-sekswerkster, die vanuit haar op het plein gevestigde Prostitutie Informatie Centrum onder meer rondleidingen verzorgt over de Wallen.

Aldaar is sinds afgelopen vrijdag sprake van een lichte euforie. De gevoelige nederlaag van het stadsbestuur in zijn strijd tegen de veronderstelde fraude die gepaard zou gaan met de betaalde liefde, heeft enkele seksexploitanten doen besluiten hun protest op te schorten: de meeste van met zwart papier afgedekte ramen zijn weer in bedrijf.

Het liefst had burgemeester Cohen, aangespoord door de nieuwe roodgroene gemeenteraad, al eind vorig jaar eenderde van de Wallen willen sluiten. De rechter voorkwam vorige week dat de bordelen en ramen alsnog op slot gingen. Tot in de zomer blijft alles bij het oude, ofschoon veel vergunningen zijn ingetrokken.

Groot nieuws, vooral buiten Nederland, zoals de aanwezige buitenlandse media te kennen gaven. Majoor zegt journalisten uit Canada, Frankrijk, de VS en Groot-Brittannië te hebben ontvangen.

‘Matrozen kwamen hier eeuwen geleden al voor vrouwenvlees’, vertelt Majoor haar gasten, onder wie een Belgische studente en haar vader. Een lerares uit Leidschendam wil weten of ‘dat vlees wel halal is’. Bij haar allochtone leerlingen heeft ze gemerkt dat veel nieuwe Nederlanders het maar niets vinden, die uitstalling van vrouwelijk bloot. Bovendien hebben volgens haar alle prostituees nare jeugdervaringen. ‘Doet u dat onderzoek ook eens bij secretaresses’, antwoordt Majoor.

Net als haar scholieren moet de docente er zelf ook niets van hebben, blijkt ’s avonds tijdens de rondgang over de Oudezijds Achterburgwal, de hoofdstraat van de Wallen, waar Mariska Majoor zelf ooit achter een raam stond. De lerares kan het niet geloven en durft slechts vanuit haar ooghoeken naar de ramen te kijken.

Volgens het stadsbestuur, dat zich bij de rechtbank demonstratief liet vertegenwoordigen door vijf juridische medewerksters, heeft de kwestie een spoedeisend karakter: elke dag wordt hier zwart geld witgewassen. Hoe dat dan zit, willen de Belgen weten. Majoor: ‘Misschien door aan de fiscus meer omzet op te geven dan je in werkelijkheid hebt gemaakt. Maar over welke bedragen praten we dan? Ik geloof er niets van.’

Zij weet zeker: ‘Amsterdam voert een dubbele agenda. Zogenaamd wordt de criminaliteit bestreden en moet een aantal ondernemers de kamerverhuur staken. In werkelijkheid is het stadsbestuur om politieke redenen tegen de prostitutie. Neem nu Karina Schaapman van de PvdA. Zelf in het vak gezeten, maar nu faliekant tegen. Lees het boek van PvdA-lijsttrekker Asscher. Dan maar een Amsterdamse attractie minder, schreef hij.’

Of Majoor dan wel kan bevestigen dat veel vrouwen niet vrijwillig achter het raam zitten? ‘Ik weet zeker dat de meesten het vrijwillig doen. En als de huidige kamerverhuurders worden vervangen door anderen, is nog steeds niet gegarandeerd dat de vrouwen thuis geen klappen krijgen.’

Beduusd neemt haar bezoek afscheid.

Meer over