Op de natte weg zie ik mijn spiegelbeeld

Barre voettocht van München naar Parijs.

null Beeld anp
Beeld anp

Beieren, 25 november 1974

Razende storm en razende regen van de Lech tot aan Schwabmünchen. Niets waargenomen, buiten dat. In de slagerij stond ik eindeloos en ik zon op moord. De serveerster in het café had met één blik alles begrepen, dat deed me goed, nu voel ik me behaaglijker. Buiten een patrouillewagen en politie, ik zal er straks met een grote boog omheen lopen.

De hele morgen had ik gloeiende trek in melk. Van nu af aan heb ik geen landkaart meer. Het dringendste ontbreken: een kleine zaklantaarn, pleisters.

Toen ik uit het raam keek, zat er op het dak aan de overkant een raaf met ingetrokken kop in de regen zonder zich te bewegen. Veel later zat hij er nog, roerloos en kleumend en stilletjes met zijn ravegedachten. Toen trok er een broederlijk gevoel door mij heen en eenzaamheid vervulde mijn borst.

Hagel en storm, zo erg dat ik bij de eerste stoot haast van de sokken ga. Het kwam zo zwart op boven het bos dat ik meteen dacht, dat gaat niet goed. Nu gaat het spul over in sneeuw. Op de natte weg zie ik mijn spiegelbeeld onder mij.

Al een uur lang telkens een beetje braaksel, net zo'n mond vol, ik heb de melk te schielijk gedronken. Toevlucht in een overdekte bushalte van ruw gebeitst hout. Met de storm en sneeuw jagen nu ook bladeren, ze plakken aan mij vast en bedekken me. Weg van hier, verder.

Werner Herzog (1942), Duitse filmregisseur. Uit Over een voettocht door de kou. Vertaling Ronald Jonkers. Bert Bakker, 1981.

Meer over