Ook Fransen moeten in het nieuws knijpen

Heel Frankrijk slaakt een zucht van verlichting: de eindeloze, onafzienbare, niet door te komen zomervakantie zit er bijna op. Deze week keert de regering terug van de verspreide buitenhuizen, zodat er weer wat te schrijven en te becommentariëren valt....

Martin Sommer

Eerlijk gezegd is het dit jaar in de kranten met de slapte meegevallen. Er kwam een Corsica-akkoord dat luidruchtig met pistoolschoten en bommen werd begeleid. Er stortte een Concorde neer. Her en der in het land maakten treurige arbeiders dankbaar gebruik van het aanbod aan werkloze camera's, met het dreigement de fabriek de lucht in te laten vliegen. Maar nu we bij de laatste loodjes zijn aangeland, wordt het knijpen in het nieuws. Gisteren konden we vernemen hoe premier Lionel Jospin onfrans hand in hand met zijn echtgenote door de duinen van het Ile de Ré zwalkt.

Waarom het Ile de Ré? Jospin: 'Het is er simpel, bruisend, er zijn niet veel snobs. Je kunt er fietsen, zwemmen, tennissen, en een beetje feestvieren met vrienden, maar niet teveel.' Vooral dat 'niet teveel' is de protestant Jospin ten voeten uit. Misschien dat het hem in de race om het presidentschap de das om zal doen. 'Maar niet teveel.'

Vorig jaar was ikzelf op het Ile de Ré, en met die snobs valt het inderdaad reuze mee. Het Ile de Ré staat bekend als buitenplaats voor het 'oude geld' uit Versailles en omstreken. Men doet er omstandig eenvoudig, op de fiets en in de blikkerend witte vissershuisjes die voor vele tonnen van de hand gaan. De péage om via de brug het eiland te bereiken kost bijna veertig gulden voor een enkele reis. Dat zal de meeste snobs weerhouden van een ritje naar het eilandstrand. Het sarrende weekblad Le Canard Enchaîné wist verder te melden dat de simpele premier er vorig jaar - hij gaat al vier jaar achtereen naar het Ile de Ré - een optrekje had gehuurd voor 20 duizend gulden.

President Chirac brengt sinds jaar en dag de zomers op het eiland Mauritius door, in de Stille Oceaan. Daar gunt hij traditiegetrouw het weekblad Paris Match een fotoreportage van het gezin. Zo ook dit jaar, maar het resultaat kon de presidentiële goedkeuring niet wegdragen. Paris Match had bij de foto's een tekst afgedrukt, waarin was opgenomen dat Chiracs suite in het Royal Beach Hotel ruim zevenduizend gulden per dag kost.

Daarnaast zou de Chef de l'État voor ruim een ton zijden lappen hebben aangeschaft. Chirac moet bij het lezen van het artikel in een colère zijn geschoten en de telefoon hebben gegrepen. Het kwam mooi uit dat bij de directie van Paris Match zijn voormalige minister Anne-Marie Couderc werkt. Die kreeg de volle laag. Een week later prijkte er een hoofdredactioneel excuus in de Paris Match 'in verband met het verspreiden van niet-exacte informatie'.

Dat namen de journalisten van het weekblad weer niet. De vereniging van journalisten van Paris Match gaf een verklaring uit waarin de excuses als 'haastig en disproportioneel ten opzichte van de onprecieze of niet bevestigde informatie' werden beoordeeld.

Mauritius lijkt me een typisch rechtse vakantiebestemming. In ieder geval koos bijna de voltallige linkse regering net als Lionel Jospin voor Bretagne en aanpalende kusten. Dit om aan het volk te demonstreren dat je daar ruim een halfjaar na de Erika-olie uitstekend vakantie kunt houden. Minister Chevènement (Binnenlandse Zaken) had - ook al net als vorig jaar - gekozen voor Belle-Ile. Hij had de TGV van 9.35 uur bij Parijs-Montparnasse genomen, maar moest de trein bij Rennes verlaten wegens bomalarm.

Het persbureau AFP kreeg telefoon van de Bretonse nationalisten. 'Nadat hij de Bretonse identiteit belachelijk heeft gemaakt, zich teweer heeft gesteld tegen het democratiseringsproces op Corsica, smadelijke uitspraken heeft gedaan over het Duitse volk, is de komst van meneer Chevènement op onze grond zeer ongepast.' Was getekend, de onafhankelijksbeweging Emgann. Gelukkig kon 'meneer Chevènement' zijn reis richting Belle-Ile na een halfuur voortzetten. Ditmaal vergezeld van de beste wensen van de burgemeester van Rennes, die de verklaring van Emgann 'ontoelaatbaar' noemde.

Ook de Groene minister Voynet (Milieu) koos voor Bretagne. Eveneens uit solidariteit met de lokale bevolking in verband met de Erika, haastte ze zich te zeggen. Voynet wordt tot vandaag achtervolgd door haar twijfel in december 'of het wel om een ecologische catastrofe' ging. Ze had al voor de oliegolf een huisje op het Ile-de-Groix gekocht, en haar eiland heeft 'extreem' te lijden gehad van de Erika-smurrie. Gelukkig maar. Voynet verloochende haar naam als zeurpiet niet, en voegde de verslaggever van de Journal du Dimanche toe 'dat ik twee weken vakantie heb. Mag het?'

Minister Jean-Claude Gayssot (Transport) was direct verantwoordelijk voor de Erikatoestand, maar zijn politieke bastion bevindt zich ver weg in de Herault. Vandaar dat hij zijn zomerse medeleven beperkte tot een vispartij bij het havenplaatsje Le Croisic. Tot slot liet de staatssecretaris van Volksgezondheid, Dominique Gilot, zich niet onbetuigd. Zij heeft zichzelf op een gedwongen 'dieet van zeevruchten' gezet. Solidair met de getroffen bedrijfstak. Kwade tongen fluisteren intussen dat ze oesters 'heeeerlijk!' vindt.

Meer over