Column

Ook als ex-jurylid was Film by the Sea plesant

Hoe heerlijk: twee dagen film, eten en drinken in Vlissingen.

Annemarie Oster
Kees Hin, die een documentaire maakte over Aatje Veldhoen in zijn omvangrijke huis. Beeld ANP
Kees Hin, die een documentaire maakte over Aatje Veldhoen in zijn omvangrijke huis.Beeld ANP

Voor de tweede keer was ik uitgenodigd op het Vlissingse nazomerfestival Film by the Sea. Vorig jaar als jurylid, nu als ex-jurylid.

Als ex mocht ik net als de juryleden logeren in Grand Hotel Arion, maar, begrijpelijkerwijs, voor slechts één nacht. Nog altijd een genereuze geste, waarvan ik niet als enige ex gebruikmaakte. Zodat door de drukte sommige ongeluksvogels aan de verkeerde kant van het hotel terechtkwamen, met uitzicht op het parkeerterrein. Nu heb je in zo'n geval brutaaltjes - ik noem geen namen - die bij de receptie smeken of er misschien nog ergens een plekje, desnoods in de nok, een bezemkast, eh, iets aan zee...? O, wat rolde die nacht de Zeeuwse branding extra rustgevend af en aan!

Op het openingsgala wemelde het, behalve van jury- en ex-juryleden, van plaatselijke 'corniferen', zoals André van Duin hier zou hebben geschreven: heren in smoking met allerhande onderscheidingen, de dames blootshuids, ook daar waar de boel beter bedekt had kunnen blijven. Vanwege luidkeelse zang vanaf een podium was niemand te verstaan, zodat je glas je enige toevlucht was.

Daardoor heb ik de openingsfilm A Royal Night Out, over twee prinsessen die het Londense nachtleven verkennen, niet helemaal gezien. Vroeger had je een soortgelijke film, over één prinses, in Rome. En dat volstond, want het was Audrey Hepburn.

Op de nasta met hetzelfde gezelschap als op de voorsta waren er, afgezien van drank, oesters bij de vleet. Maar de volgende dag zou alweer in het teken staan van een lunch voor - goed geraden - jury- en ex-juryleden.

't Hof Welgelegen is een eetboerderij in Middelburg waar geen onvertogen gerecht op tafel komt, want alles is van eigen grond. Toen de charmante eigenaar vertelde wat ons zoal aan culinairs te wachten stond, onder andere kabeljauw, hoorde ik iemand fluisteren: 'Van eigen grond?'

In 't Hof Welgelegen is alles even lekker want biologisch. Uit de met pompoensoep gevulde pompoen van mijn buurman kroop een biologische mier.

Terug in Vlissingen genoten wij van Het scherpe oog, een liefdevolle documentaire van Kees Hin over Aatje Veldhoen in zijn omvangrijke huis. Opnamen van Veldhoens zeer diverse, vaak poëtische oeuvre worden afgewisseld met die van de scherpogige kunstenaar aan het werk (sinds zijn infarct met de línkerhand).

Ook Freek de Jonge beschikt over een borende blik. Overdrachtelijk. Want zonder bril is hij geen mens. Dat ondervond, maar dan omgekeerd, acteur Nick Golterman, die met jampotglazenbril een jonge Freek de Jonge speelt in De overkant, een vertederende film van Marnix Ruben naar het gelijknamige verhaal uit de bundel Zondig in Zeeland. Was de jonge De Jonge niet echt moeders mooiste, de oude wint met de jaren aan aantrekkelijkheid. En niet alleen dankzij een betere bril.

Over de Engelse verfilming van Madame Bovary, die niet zal worden gedistribueerd vanwege het faillissement van A-Film, houd ik wijselijk mijn mond.

Meer over