'Onze werkloze klanten moeten een beetje met ons meedenken'

Het budget om werklozen aan het werk te helpen is op. Het UWV vraagt nu de werklozen zelf een steentje bij te dragen....

Door Elsbeth Stoker

amsterdam ‘Ik zeg het gewoon recht voor zijn raap. Ik draai er niet omheen’, zegt Leonoor Pauw. Zodra een nieuwe werkloze bij de medewerkster van het UWV binnenkomt, hoort hij het: ‘Kom niet met een boodschappenlijstje vol reïntegratie- en cursuswensen aanzetten. We moeten het doen met minder middelen. Wat denk je dat je zelf kunt doen?’

De zon schijnt door de glas-in-loodramen van het UWV Werkbedrijf aan het Amsterdamse Cornelis Troostplein. In het pand uit de jaren dertig, dat voorheen dienst deed als school, onderkomen voor de nazi’s en Bhagwan-aanhangers, lopen anno 2010 werklozen rond. Op zoek naar vacatures of hulp bij de banenjacht.

Dat laatste ligt echter sinds een maand onder vuur. ‘Iedereen viel stil toen we het hoorden’, zegt Pauw. ‘De geldkraan is dichtgedraaid en dat blijft voorlopig zo.’

Jaarbudget
Door de stroom nieuwe werklozen het budget voor 2010 nu al goeddeels op. Demissionair minister Donner (Sociale Zaken) zegt teleurgesteld te zijn in het UWV. Hij heeft de uitkeringsinstantie opgedragen 35 miljoen euro elders vrij te maken zodat werklozen toch aan het werk kunnen worden geholpen. Desalniettemin betekent het in praktijk dat de meeste nieuwe werklozen voorlopig niet mogen verwachten dat ze een door het UWV betaalde cursus of reïntegratietraject kunnen volgen.

Dit tot woede van de bedrijfjes die de cursussen en trajecten verzorgen. Zij zagen afgelopen maand een groot deel van hun markt verdampen. De woordvoerder van het UWV vindt dat deze bedrijven niet moeten klagen. ‘Ze hebben afgelopen jaren een goede boterham verdiend aan onze werklozen.’

Pauw is gespecialiseerd in het aan het werk helpen van werkloze acteurs, regisseurs, muzikanten en journalisten. De nieuwe situatie vereist een andere manier van werken, stelt ze. Zo stuurde ze voorheen een actrice, die kampte met perioden van werkloosheid, naar een opleiding voor bonbonmakers en patissiers. Als dezelfde actrice nu bij haar zou aankloppen, zou ze in principe genoegen moeten nemen met een sollicitatiecursus, workshops, een serie coachingsgesprekken of een competentietest van het UWV Werkbedrijf zelf.

Creatiever
‘We moeten creatiever te werk gaan’, zegt Pauw. Zo heeft ze vorige week de bureaus waar ze normaliter werklozen naar toe stuurt, gebeld met de vraag: wil je mijn klanten voor één keer gratis helpen? ‘Niemand heeft geweigerd.’ Ze hoopt eind april een kleine manifestatie te organiseren waar deze reïntegratiespecialisten ‘haar’ werklozen kunnen helpen door middel van speedcoaching, het verbeteren van hun portfolio of ‘realiteitsgesprekken’ over hun toekomst in de creatieve sector.

Geen ramp
Ook worden de werklozen zelf ingezet. ‘Ik heb geregeld dat een van mijn klanten, die een goede baan had bij een tijdschrift, voor andere werkloze journalisten een gratis workshop verzorgt.’ Bovendien moeten haar klanten niet raar opkijken als ze hen vraagt: wat denk jij dat ik voor jou kan doen? ‘Mensen moeten zelf meedenken.’

Voor Pauw is het dichtdraaien van de geldkraan geen ramp – mits het niet eeuwig duurt. ‘Werklozen moeten zich realiseren dat onze dienstverlening niet gratis is. Bovendien dwingt deze periode ons te bezinnen op welke hulp echt nodig is.’

Dit betekent niet dat ze het makkelijk vindt om haar klanten het nieuws te melden. ‘Je ziet soms de teleurstelling in hun ogen.’ Vooral over de schrijnende gevallen maakt ze zich zorgen, ofwel 50-plussers die altijd bij dezelfde baas hebben gewerkt en nu hun baan kwijt zijn. ‘Zij maken weinig kans op een nieuwe baan in hun sector. Voor hen zou je een uitzondering willen maken, zodat ze wel een opleiding kunnen volgen die leidt naar werk. Maar ja, dat kan nu even niet.’

Meer over