Onze held, Jon Pousette-Dart

Muziek die je op je twintigste mooi vindt, blijf je je leven lang koesteren. Dat ontdekken twee Volkskrant-redacteuren die in contact komen met een popheld uit hun jeugd: Jon Pousette-Dart....

VOOR DE ingang van het Amsterdamse muziekcentrum De Melkweg staat een lange rij tienermeisjes.

'Al die meisjes komen voor jou, Jon.'

'Als dat eens waar was. Maar niemand kent die Franse jongen uit New York.'

Naast ons loopt een onvervalste popheld. Zijn naam staat op de posters aan de deur. Vanavond: Jon Pousette-Dart.

Ernaast hangt echter nog een poster, met bijna dezelfde tekst. Vanavond: Kane (besloten voorstelling).

De kans dat de meisjes voor de laatste groep komen, lijkt groot. Als de lange man met de gitaar hen passeert, kijken ze op noch om. Ooit was dat anders. Had Pousette-Dart ons niet toevertrouwd dat hij in zijn jonge jaren met meer meisjes naar bed was geweest dan hij zich zelfs maar wenste te herinneren?

Enkele maanden daarvoor had zich op de redactie van de Volkskrant de volgende scène afgespeeld. Tijdens het wachten op de drukproeven tikte een redacteur uit aardigheid de naam Pousette-Dart Band in op internet. Die middag had hij namelijk een doos vol lp's van zolder gehaald, omdat iemand hem een oude draaitafel had gegeven.

In de doos vond hij vier langspeelplaten van de Pousette-Dart Band, een Amerikaanse, in Nederland vrij onbekende band waarvan hij in de jaren zeventig een fan was. In die jaren was hij ook een bewonderaar van Neil Young en Jackson Browne, die soortgelijke muziek maakten, al klonk die minder melodieus en zongen ze minder zuiver en zeker niet zo opgewekt.

De Pousette-Dart Band, wat een prachtige muziek maakte die. Sinds de opkomst van de punk was er weinig meer van de groep vernomen. Zou er nog wat over te vinden zijn?

Op het beeldscherm verscheen zowaar een link naar een persoonlijke site, waarop onder meer stond te lezen dat Jon Pousette-Dart in programma's had gestaan met Little Feat, Eagles, Yes en de Byrds. Geen kleine jongens. Ook werd er gemeld dat de naamgever van de band nog regelmatig optrad in clubs aan de oostkust van de Verenigde Staten. Hij werkte zelfs aan een nieuwe cd, Sample This. Je kon hem e-mailen. Leuk om eens te proberen.

Vijf minuten later kwam er een antwoord uit New York: 'Thanks. Glad that you are listening. Take care, JPD.'

De redacteur liet die reactie zien aan een collega, die bij wijze van grap opmerkte: 'Schrijf maar dat we hem naar Amsterdam halen.'

Drie minuten later flikkerde het beeldscherm opnieuw: 'I'd love to play in the Paradiso or in The Melkweg.'

En zo kan het gebeuren dat beide redacteuren eind april als ware roadies een Nissan Sunny voor De Melkweg parkeren - want na veel telefoneren, e-mailen en brieven schrijven, zijn we er zowaar in geslaagd een heuse tournee voor onze jeugdheld te organiseren.

Het was veel werk, maar niet eens echt moeilijk, want duur valt Pousette-Dart niet te noemen. Hij trad nooit eerder in Europa op en beseft dat hij geen hoge gages kan vragen. De gitarist besluit er meteen maar een soort vakantie van te maken. Zijn echtgenote Dawn is meegekomen en met z'n tweeën slapen ze gewoon bij ons thuis.

Het organiseren van een poptournee is een vak apart, vertelt een professionele organisator ons later die week. Hij heeft gelijk. Want eigenlijk is het wat al te rustig in De Melkweg. Pousette-Dart oogst weliswaar al tijdens zijn soundcheck applaus, maar dat blijkt afkomstig van de leden van Kane, die hun kleedkamer uitkomen om te zien wie die man is die zulke mooie slides uit zijn gitaar tovert.

H

ET ZIET er veelbelovend uit. Maar zodra Kane vertrokken is, blijkt de opkomst magertjes. We zien niet één meisje dat buiten in de rij stond. Het wilde popleven laat nog even op zich wachten.

De organisatie is desondanks niet ontevreden. Na afloop krijgt Pousette-Dart het aanbod om, mocht hij ooit een live-cd willen opnemen, dat in De Melkweg te komen doen.

Een tournee organiseren voor een popmuzikant is inderdaad een vak apart. Twee dagen later, in een bovenzaaltje van het Leidse LVC, dagen er maar twintig mensen op, onder wie negentien opgetrommelde vrienden, kennissen, familieleden en collega's. De enige niet-geronselde toeschouwer had hem 's ochtends in het VPRO-radioprogramma De ochtenden gehoord, en op grond daarvan besloten naar Leiden te komen.

Gelukkig maar, want het radiowerk is de voornaamste reden waarom de tournee blijmoedig wordt voortgezet. Bij de radiomakers blijkt Pousette-Dart een regelrechte voltreffer. Jan-Douwe Kroeske haalt hem een uur lang naar radio Kink FM. Hij is twee uur te gast bij Theodor Holman in Studio Desmet op AM 747, Radio Arrow Classic Rock neemt een uur met hem op (uit te zenden op 5 en 8 mei) en er volgen opnamen voor American Connection op Radio 2.

Bovendien meldt zich in de loop van de week tv-producent en popmuziekliefhebber Harry de Winter, die hem uitnodigt voor een lunch. En last but not least verschijnt Arthur Mentink ten tonele; een professionele muziekorganisator, die toezegt Pousette-Dart in oktober opnieuw naar Nederland te halen - en dan met een band met alles d'r op en d'r an. Want een singer/songwriter, doceert Mentink, moet je niet laten spelen in zalen voor jongeren. Jongeren komen alleen voor beroemdheden en/of andere jongeren. Pousette-Dart (49) is het een noch het ander.

Nee, als wij de zaak beter hadden gepland, had Pousette-Dart elke avond een enthousiast publiek gehad. Een publiek van dertigers, veertigers en misschien wel vijftigers, want muziek die je op je twintigste mooi vindt, blijf je je hele leven koesteren.

Die mensen moet je alleen weten te vinden en die komen nu eenmaal niet in de zwartgeschilderde en uitgewoond ogende jeugdzalen, uitgezonderd een enkele kalende knar met paardenstaart.

Mentink krijgt gelijk. Vrijdag is een optreden gepland in de Katoenclub in Arnhem en wat we eigenlijk al niet meer durven dromen, wordt daar bewaarheid. Opeens is het druk en gezellig, in een netjes aangeklede zaal. Opeens ook worden er exemplaren verkocht van Sample This, waarvan Pousette-Dart een stapel heeft meegenomen, in de hoop met de verkoop een deel van zijn reis te kunnen betalen.

E

N DAN treedt de wet van het geluk in werking. Als die eenmaal doorbreekt, is het niet meer te stuiten. De volgende dag valt er een gat in de programmering van de Rhythm & Bluesnight in de Oosterpoort in Groningen. Een happening waar jaarlijks drie- tot vierduizend mensen op af komen. Pousette-Dart kan invallen.

We kunnen er niet, of in ieder geval slecht van slapen. Pousette-Dart heeft er geen last van. Die heeft al vaker, zij het lang geleden, voor uitpuilende zalen gespeeld. Eindelijk ervaren we iets van het popleven waarvan we droomden toen we hem naar Nederland haalden. Mannen in spijkerbroeken en T-shirts lopen er rond, die 'test one test one, two, two' in de microfoon roepen. En is dat daar niet Eelco Gelling met Pim Fortuyn-look? Er lopen ook body guard-achtige jongens, van die stevige types die verder niets doen omdat wij, net als zij, een backstage-pasje om onze nek hebben hangen.

Een beetje verschil met de wereld van Nick Lowe, Mick Taylor (ex-Rolling Stones) of Alvin Lee (ex-Ten Years After) is er overigens wel. De Nissan Sunny steekt wat ieletjes af bij de bussen en vrachtauto's waarmee de beroemde veteranen zich bij de arties teningang vervoegen. Maar eenmaal binnen merk je daar niets meer van. In de kleedkamer treffen we een voorraad drank aan, genoeg om een middelbare school mee te bevoorraden.

Even maken we ons nog wel zorgen, als we de onheilspellend lege zaal zien. Maar al gauw stroomt het publiek toe. De zaal blijft vol, tot het einde toe. Onze week kan niet meer kapot.

Het laatste optreden van de tour, in muziekcafé Wim Koster in Groningen, is ook al zo goed bezet. Op de voorste plaatsen zitten zelfs fans van het eerste uur, die speciaal voor hém naar Groningen zijn gereisd. We zijn niet de enigen die het geweldig vinden en worden er zelfs een beetje sentimenteel van. Jon Pousette-Dart, onze held, heeft het waargemaakt.

'Weten jullie wat grappig is?', zegt hij. 'Capitol Records gaf destijds tonnen uit om een plaat te produceren. Het geld kon niet op. Ze claimen nu nog 375 duizend dollar van mij te goed te hebben. Maar al die tijd zijn ze er niet in geslaagd mij naar Europa te brengen. Internet heeft de hele muziekbusiness op zijn kop gezet. De industrie is compleet in paniek. Wat hen, toen het nog goed ging, nooit is gelukt, lukt nu met een simpel e-mailtje. De tijden zijn werkelijk veranderd.'

Dat blijkt ook als we na afloop een hapje eten in een Gronings eetcafé. Anders dan in de jaren zeventig gebeurt dat nu op eigen kosten. Bij het gezelschap voegt zich een vriend, een politieman in een leidinggevende functie. Pousette-Dart steekt eindelijk de joint op die hij direct na aankomst in Nederland in een koffieshop had gekocht. Tot dan toe gunde hij zich geen tijd ervan te genieten.

De politieman vindt het wel grappig. Hij plaagt de Amerikaanse muzikant: 'Weet je wel wat voor werk ik doe?'

Pousette-Dart: 'Dat bedoel ik. De tijden zijn veranderd.'

Meer over