Ontwerpen met een trip op

Kunst en design maken rare omzwervingen, waardoor je naar Amsterdam moet voor een Egyptische mummie en naar Los Angeles voor een Rembrandt....

Mede dankzij hun gretige LSD-inname ontwikkelden de Californische hippies halverwege de jaren zestig een volstrekt eigen ontwerpstijl. Foto's gebruikten de ontwerpers amper; de posters waren duizelingwekkend typografisch. Dat zegt wel iets over de vrijheid-blijheid die destijds heerste, want nu zou de opdrachtgever klagen dat ie zijn poster niet kan lezen. Het is een heel gepuzzel om bijvoorbeeld te zien dat The Doors en de Steve Miller Blues Band op 14 en 15 april 1967 in de Avalon Ballroom optraden, mede dankzij wat in goed Duits het Flimmer Effekt heet: het gebruik van contrasterende kleuren naast elkaar (rood/blauw, groen/oranje), waardoor het beeld voor je ogen gaat 'flikkeren'. Maar die onleesbaarheid was misschien wel juist het succes van de posters: niet alleen mooi, maar blijkbaar stopten voorbijgangers om uit te vogelen wat er precies te lezen stond.

De hippiedroom ging in duigen, de beste ontwerpers uit San Francisco kregen ruzie om geld, en na 1971 raakte iedereen wat uitgekeken op dat drugsdesign. Maar het werk op zich blijft fenomenaal. Wordt het niet weer eens tijd voor een revival van psychedelica en het bijbehorende design, zoals we die in Nederland eind jaren tachtig hadden met popgroepen als The Other Side en Comedown uit Utrecht, en de legendarische Amsterdamse nachtclubs Armageddon, Armadillo en De Hel?

Meer over