Ontwapenend en lief, ontroerend en stijlvol

De Parade, Utrecht tot 10 juli. Amsterdam, 28 juli tot 14 augustus...

'Nog nooit vertoond' is een van de meest misbruikte slogans die vooral kermis-, circus- en jaarmarktuitbaters in de mond bestorven ligt. En daarom wordt deze wervende tekst ook veelvuldig gebezigd op De Parade, de rondreizende theaterkermis.

Zoals door de twee dames Duo Ducato, die in hun rodeoshow op een stoel springen en Bonanza-achtige activiteiten verrichten, of door de enthousiaste lieden van De Stijle, Want..., die een flatulentie-compositie tetteren en ogen uit kassen rukken. De bezoeker betaalt een cent per seconde in de tent. Het is onwaarschijnlijk dat deze acts 'nog nooit vertoond' zijn, maar zonder bedrog geen Parade.

De uiterst gevariëerde opvolger van de Boulevard of Broken Dreams draait al vijf jaar en elk jaar met meer zelfverzekerdheid. Het geheel is beduidend meer dan de som van de afzonderlijke delen. Sommige minivoorstellingen stralen Oosteuropese armoedigheid uit of wel erg veel lulligheid. Maar de tien theatertentjes, restaurantjes en de zweefmolen bij elkaar is ontwapenend, lief, ontroerend en ook stijlvol.

De aantrekkingskracht voor theatergezelschappen wordt ook steeds groter. Er hoeft door organisator Terts Brinkhoff niet meer geleurd te worden om artiesten zijn mobiele festival binnen te lokken. Groepen en solisten melden zich graag aan, krijgen een tent, regelen zelf hun kassa-besognes en weten zich verzekerd van een tournee van 70 speeldagen.

Meestal laat Freek de Jonge ook wel even zijn neus zien, maar hij liet weten dat hij moe is. Jan Rot claimde direct de opengevallen plek voor zijn minimusical Geloof, hoop en... Rot heeft voor de gelegenheid zijn smartelijke Roy Orbison-liederen ingeruild voor verpletterende Songfestival-vrolijkheid. De erotiek, ook een vast onderdeel van een Rot-voorstelling, is wèl nadrukkelijk aanwezig en wel in de vorm van zijn vijf medespelers: een fraaie blonde hengst, een smakelijke dame, twee lekkere knapen en een grote, warme vrouw die de helft van de tentbezoekers in één keer tussen haar borsten kan ontvangen.

De Gebroeders Flint bingoën op de Parade in hun eigen tent stug verder. Alex d'Electrique heeft na de tegenslag bij het Rotterdamse Hoboken-festival de zaakjes weer op orde en jaagt met de overdonderende voorstelling Teargarten het publiek, satan en de Utrechtse brandweer de stuipen op het lijf met de gebruikelijke herrie, vuur- en bloedmassa.

Maar wie echt vrolijk naar huis wil, moet naar de Rot-tent. Daar kom je erachter dat er naast 'bekken' en 'zoenen' nog meer manieren zijn om aangenaam afscheid te nemen.

Patrick van den Hanenberg

Meer over