Ontroerend duet Rosenfeld - Teixidó

Het hoofd van Arthur Rosenfeld steekt net boven het gordijn uit. Met een boek als helm en een stok als lans staart hij de verte in....

Mirjam van der Linden

Het dansechtpaar Arthur Rosenfeld en Ana Teixidó maakte al lang voor de doorbraak met hun jeugddansgezelschap Meekers Uitgesproken Dans duetten voor een volwassen publiek. Duetten over relaties, hun (kunstenaars)relatie in het bijzonder. Pareltjes vaak, zoals vorig seizoen nog So Much To Do en ook nu weer Till We Lose It.

Dit nieuwe duet – een mix van dans en theater – is geïnspireerd op de vroeg zeventiende-eeuwse romanfiguren Don Quichot en Sancho Panza. ‘Don Q’ (Quixote in het Spaans en het Engels) is een dolende edelman die zich een reddende ridder waant en dingen ziet die wij niet zien; Panza is zijn buurman en dienaar. Cervantes’ verhaal gaat over idealen en liefde, over realiteit en fictie. Die centrale thema’s hebben Rosenfeld en Teixidó haarscherp opgepakt en prachtig verbeeld: heel eerlijk, puur en sober, met eenvoudige middelen en in een goede balans van humor en tragiek.

Hun verhouding is zoals altijd intrigerend. Wie manipuleert nu eigenlijk wie? Het is een vraag die ook de Don en zijn dienaar past en waarop geen eenduidig antwoord mogelijk is. Het ene moment is Rosenfeld een egocentrische bullebak die het niet over zijn lippen kan krijgen dat hij van Teixidó houdt. Het volgende moment is hij aandoenlijk teder en oprecht; versiert hij zijn geliefde met kleurige speelgoedmolentjes (een verwijzing naar de molens – ‘reuzen’ – bij Cervantes) en roept hij wanhopig haar naam.

Haar gedrag is eigenlijk nog complexer. Ze loopt gedwee achter hem aan, precies in zijn ritme. Maar ze is ook degene die zijn fantasie, zijn bijna-waanzin, voedt door een filmprojector te bedienen en zo beelden op te roepen waarmee hij in gevecht gaat. Daarna zorgt ze er dan weer liefdevol voor dat hij de weg niet helemáál kwijtraakt (‘You are Arthur!’) of scheldt ze hem gewoon de huid vol.

Wat Till We Lose It vooral ontroerend maakt, is de dubbelheid: het enorm met elkaar verweven zijn versus de individuele eenzaamheid; de wind die speels kan blazen maar ook angstaanjagend kan stormen; het vastgeklonken zijn in het heden versus de angst voor de vergetelheid. Hier heerst de tragiek van het onvermijdelijke, het gevangen zijn tussen twee kwaden. De ‘madness’ als enige middel om aan de ‘sadness’ te ontsnappen, zoals Don Rosenfeld het zelf verwoordt.

Tournee tot en met 11 oktober. Zie ook www.meekers.nl.

Meer over