Ontheiliging in een 50 tinten bruin decor

Het was een gesprek als een stilleven, door de setting, maar ook door de ingetogen toon.

Toen Lance Armstrong in de zomer van 2000 op weg was naar zijn tweede Tourzege legden we hem in de Volkskrant langs de meetlat. Wat was zijn status?

Oud-politicus Dries van Agt: 'Ik zet Armstrong in de eregalerij, net achter Merckx.' Schrijver Jan Siebelink: 'Hij wekt op mij soms de indruk van een heilige, of gaat dat te ver?' Hein Verbruggen, voorzitter van de UCI: 'Lance Armstrong is de beste kampioen die het wielrennen zich op dit moment kan wensen. Na het catastrofale jaar 1998 heeft hij de sport weer een goed imago bezorgd.'

Een kleine dertien jaar later is alles anders. Het imago viel in duigen, de eregalerij werd een schandpaal en de ontheiliging van Lance Armstrong vond de afgelopen nachten plaats in het Four Seasons Hotel.

Dit hotel moet een van de pronkstukken zijn in Armstrongs woonplaats Austin. De foto's op de site verraden een hoop luxe. Kijk eens naar die veranda met haar prachtige terrasmeubilair. Was dat niet de plek waar Lance Armstrong in zijn heilige jaren tv-interviews deed?

Nu hadden ze hem opgesloten in een hotelkamer samen met Oprah Winfrey. De kleding was overwegend blauw en het interieur bestond uit vijftig tinten bruin. De gekozen cameraopstelling maakte de kamer aanvankelijk nogal klein. Het werd een gesprek als een stilleven, ook door de ingetogen toon.

Armstrong en Winfrey zaten naast elkaar op stoelen met een leren zitting, vermoedelijk bij het bureau van de hotelmanager weggeplukt. Tussen hen een bijzettafeltje in twee etages. Op de benedenverdieping stonden twee glazen water met een rietje erin. Misschien was het wel een visuele verwijzing naar het wielrennen, naar dat kinderachtige drinken uit een bidon. Iets van lang geleden.

Een deskundige in lichaamshouding had Lance Armstrong in een bepaalde positie geboetseerd. Daarbij rustte zijn rechterenkel op zijn linkerknie, een halve kleermakerszit eigenlijk. Dat geeft de mannelijke mens een sympathieke pose: open, eerlijk en prettig nonchalant. Daarop was de kleding ook afgestemd.

Maar het lukte Lance niet die rol in te vullen. Een paar keer wisselde hij van knie en enkel. Wanneer je dat snel achter elkaar doet, wekt dat juist de indruk van ongemak. Bovendien verkrampte zijn houding naarmate het gesprek vorderde. Het standbeen werd een toren van Pisa, alsof de druk te groot werd.

Overigens opende de uitzending wel overtuigend met een oud fragment waarin Armstrong dopinggebruik ontkende. Daarna stelde Oprah meteen de bijbehorende vraag in de variëteiten van epo tot testosteron. Nu was het antwoord telkens bevestigend en het hoge woord er meteen uit.

Maar daarna stagneerde de eerste helft van het gesprek, die vrijdagnacht werd uitgezonden. Lance had zichtbaar moeite met de deemoed die zijn nieuwe rol vereiste. Oprah was niet bij machte hem daar te krijgen en ze verzuimde ook door te vragen, bijvoorbeeld toen hij een paar keer nadrukkelijk zei geen fan te zijn van de UCI. Hoezo geen fan en waarom dan wel die schenking?

Maar goed, Winfrey kan ook beter uit de voeten met de persoonlijke worsteling. Daarbij ging het over Lance de controlfreak, de man die alleen genoegen nam met overwinningen en daaraan zo gewend raakte dat slechts het proces hem nog bevredigde. Terugblikkend zei de nieuwe Lance dat hij de oude Lance maar een arrogante kerel vond. In dat deel kreeg zijn gelaats-uitdrukking meer reliëf door het gebruik van andere camera's.

Eén keer keerde de oude, onstuimige Lance terug. Onderwerp van gesprek was Betsy Andreu, een van zijn hardnekkigste critici. Armstrong bekende een hoop lelijks te hebben gezegd over haar, maar niet dat ze dik was. Vroeger zou zijn bravoure zo'n ongelukkig grapje over de eindstreep hebben geholpen. Nu niet.

undefined

Meer over