Ongegeneerd naar je laten kijken

Theater..

Utrecht Ze staat echt tentoongesteld, en goed geconserveerd. Onder een glazen stolp met onderaan zo’n naambordje: Lollipop staat erop. Het dametje draagt hooggehakte schoentjes, net zo rood als haar volle zoenlippen met glitters. Haar houding is stijf als van een plastic pop. Bij elke millimeter die ze om haar as draait, schokt haar lijfje met wijd uitstaande tutu alsof het mechaniek hapert.

De beheersing van de jonge actrice en danseres Lotte Verbeek, bekend geworden door haar fantastische invulling van de bijna compleet zwijgende rol in de speelfilm Nothing Personal van Urszula Antoniak, fascineert vanaf de eerste seconde.

Jammer genoeg voel je echter ook vanaf de eerste seconde op je klompen aan dat het breken uit dit keurslijf, het loslaten van deze façade, het vervolg zal dicteren. Natuurlijk weet je niet precies hoe? En gelukkig zijn de uitwerking en de uitvoering zeer zorgvuldig, maar inhoudelijk is Lollipop van vormgeefster en regisseur Miek Uittenhout weinig verrassend.

Terwijl zij haar masker afrukt, begint de stolp langzaam te draaien. Ze kan weer vrijuit ademen, er komt beweging in haar situatie. Althans: zo lijkt het.

Want in werkelijkheid blijft ze gevangen, in de voyeuristische blik van het publiek dat om haar heen zit en haar van alle kanten, tot en met haar spiegelbeeld aan toe, bekijkt en begluurt, bewondert en bekritiseert. Haar naïeve verwondering over al die aandacht duurt maar kort. Al snel presenteert ze vol verve een stoet van leuke, mooie, aardige, lieve, uitdagende poses op muziek van Roald van Oosten waarin ook haar gelach en gehijg zijn verwerkt.

Wie is degene die (beroepshalve) in de schijnwerpers staat echt? Welke beelden – van vrouwelijkheid en schoonheid in dit geval – jaagt Lollipop na en wat verliest ze daarmee? Wat wil een theatertoeschouwer eigenlijk zien? Het zijn vragen die onlosmakelijk aan deze performance zijn verbonden.

Het antwoord ligt natuurlijk in het tegenovergestelde van de perfectie. In de kwetsbaarheid, rauwheid, lelijkheid van een vrouw die ongecontroleerd beweegt, tegen de wanden van de stolp – symbool voor een verstikkend imago, een persoonlijke hang-up – aanbeukt en uiteindelijk zelfs en plein public haar plas laat lopen.

De ontwikkeling in Lollipop blijkt te liggen in de afbraak, en dat is een fijne paradox.

Meer over