Of de PvdA 2025 haalt interesseert me weinig

Deze weken leest Katinka Polderman op verzoek van de boekenredactie de eerste tien pagina's van drie net verschenen boeken en geeft op basis daarvan advies.

null Beeld Theo Audena
Beeld Theo Audena

Ina van der Meulen (red.): LevenXL

ISVW, euro 14,95

LevenXL bevat zes levensverhalen van mensen die ernstig ziek waren of zijn. Er wordt gesproken over het moment dat ze de diagnose kregen en wat het hebben van een ziekte betekent voor het dagelijks leven. Maar vooral over wat een ziekte doet met je levensfilosofie. Wat brengt wijsheid, bij welke filosofen gingen ze te rade, welke inzichten kregen ze, en wat kunnen die inzichten voor ons, de lezers betekenen.

Dit boek is niet alleen bestemd voor ernstig zieken maar voor iedereen die weleens worstelt met het grote waarheen-waarvoor van het leven. Voor iedereen dus. En ik denk dat het een rijk, boeiend en waardevol boek is.

Alleen schiet ik sinds ik een zoon heb al vol bij het zien van een lege hamsterkooi op een rommelmarkt. De onrechtvaardigheid van ziekte en dood is aan mij even niet besteed, hoe veel levenswijsheid me dat ook oplevert. Maar dit boek mag wél mijn kast in. Voor in minder labiele tijden.

Maria Barnas, Gijs Scholten van Aschat e.a.: Het laatste taboe - Kunstenaars en inkomen

Van Oorschot, euro 9,99

Dit boekje (63 pagina's) is afkomstig van de Akademie van Kunsten. Volgens haar site heeft zij 'tot doel de stem te vertolken van de kunsten in de Nederlandse samenleving (...) en het bevorderen van de interactie tussen de kunsten onderling, de kunst en de maatschappij (...)'.

Dat is een nobel streven, maar bekijk ik de ledenlijst van deze akademie dan vind ik het een wat elitaire club. 'Toegankelijke kunst is leuk, maar het moet wel een beetje ontoegankelijk blijven', lijken ze te zeggen. Geen enkele illustrator staat erop, de popmuziek komt er bekaaid af, een cabaretier ontbreekt. Laten we er maar van uitgaan dat dit geen dedain is maar toeval, dat scheelt me een alinea vileine formuleringen. We zouden het immers over het boekje hebben.

Dat bevat vier gesprekken tussen kunstenaars. Die gaan over meer dan inkomen, het is eerder een brede blik op de praktische kant van het kunstenaarschap. En passant wordt er met prikkelende ideeën gestrooid over de rol en de waarde van kunst.

Ik zet een bril op met een moeilijk montuur, een cd van mijn favoriete Iraans-Moldavische avant-gardistische tubacombo, zak onderuit in mijn Eames Lounge Chair en lees verder.

Haalt de PvdA 2025?

Thoth euro 12,95

PvdA'ers vind ik buitengewoon lief. Ze zijn vriendelijk, toegankelijk en vaak dragen de vrouwen van die leuke Scandinavische asymmetrische pakken in moeilijke kleuren als oker of iets tussen paars en fuchsia in, en een ketting met bijvoorbeeld één enorme foamrubberen driehoek eraan. Lieve, culturele, creatieve types zijn het, types docent Nederlands, en dat was op school mijn lievelingsvak.

Ik heb weleens opgetreden op een soort PvdA-congres en voor het optreden ging iedereen staan om De Internationale te zingen. Uit het hoofd. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het niet meerstemmig was, toch vind ik het troostrijk dat er buiten de crèche nog groepen bestaan die hun samenzijn beginnen met zingen. Behalve muzikaal en tekstvast zijn PvdA'ers praktische idealisten, ongevaarlijk en niet hooghartig. Allemaal fijne eigenschappen.

Wat ik ook zo vertederend vind: PvdA'ers zijn erg bezig met de PvdA en kunnen zich niet vóórstellen dat een ander dat niet is. Daarom is er nu dit boek. Het zijn essays waarin 'negen auteurs, waaronder vooraanstaande partijleden en buitenstaanders, zich buigen over de vraag Haalt de PvdA 2025?'

Als we allemaal onze innerlijke Pv-dA'er iets vaker laten spreken zou de wereld er een stuk mooier uitzien, dat is zeker. Maar of de PvdA 2025 haalt, interesseert me weinig. Als die mensen maar blijven.

Meer over