Oerstrijd tussen vegetariërs en vleeseters beslecht

Het prentenboekenjaar is deze lente niet veelbelovend begonnen. Veel grafisch geweld van goede illustratoren, toch is het resultaat nergens helemaal bevredigend....

Pjotr van Lenteren

Een sterke eerste indruk maakt zoals altijd de visuele veelkunner Martijn van der Linden. Ik voel een voet! (Lemniscaat, euro 13,95, vanaf 4 jaar, **) is een gewaagde combinatie van stijlen en een potpourri van tot de laatste druppels uitgeknepen tubes olieverf tegen een nachtzwarte achtergrond. Het geheel doet pijn aan de ogen, maar dat kan ook positief uitgelegd worden: het is de jonge illustrator wéér gelukt om met een prentenboek te komen dat nieuw is en opvalt.

Dat is niet te zeggen over de tekst van Maranke Rinck. Haar verhaaltje is echt te mager. Schildpad, Vleermuis, Octopus, Vogel en Bok slapen samen in een hangmat als ze een vreemd geluid horen. Ze gaan op onderzoek uit en in hun fantasie ontstaat een vreselijk monster: de Schild-Muis-Octo-Vogel-Bok. Het blijkt in werkelijkheid om een slapeloze olifant te gaan.

Ditzelfde gegeven is al eerder en veel beter gedaan in De Gruffalo van Julia Donaldson (Lemniscaat, euro 12,95, vanaf 4 jaar, *****), waarin een bange muis een monster verzint dat uiteindelijk echt tot leven komt. En dat is nu net het verschil tussen de Nederlandse en de Angelsaksische verteltraditie: Britten durven gewoon een spannend verhaal te vertellen met een kop en een staart en blijven niet in het eeuwige gebbetje hangen dat het maar een droom, fantasie of misverstand was.

Donaldson is ook de schrijfster van het onzinvers Tyrannosaurus Drup, lekker dynamisch en eigentijds geïllustreerd door David Roberts. Hierin wordt de oerstrijd tussen vegetariërs en vleeseters voor eens en voor altijd beslecht. De tekst weet dankzij Bette Westera ook in het Nederlands te vermaken. Tweeregelige strofen met lekker plat eindrijm in de oude en vertrouwde kinderversjestraditie. Het einde is wat afgeraffeld, maar het is wel een grappig en sfeervol geheel.

Nederland telt helaas maar een paar prentenboekenschrijvers die een verhaal kunnen vertellen. Tjibbe Veldkamp is er één van. De tekst die hij – zonder genoemd te worden op het omslag - maakte voor de nog onbekende Groningse illustrator Marijke Klompmaker, draagt onmiskenbaar zijn signatuur. Wout wil niet (Gottmer, euro 12,50, **) is wat weinig uitgesproken getekend en geschilderd, maar wel prettig toegankelijk. Wout wil zó graag binnen spelen, dat hij daar ook nog eens in een zelfgemaakte tent kruipt. Een hond, door Wout ironisch Cadeautje genoemd, moet daar verandering in brengen. Zonder succes: de tegendraadse Wout leert hem op de wc piesen. Pas als moeder het opgeeft, gaan Wout en Cadeautje naar buiten.

Tjibbe Veldkamp geeft met zijn piesgrapjes het woordspel een aangenaam randje aan dit prentenboek, maar hij kan onmogelijk tevreden zijn over het wel erg flauwe einde.Pjotr van Lenteren

Meer over