Oblomov of: waarom ik niet op wil staan

Een roman voor volwassenen, vol Russische mijmerkracht, ombouwen tot een voorstelling voor kinderen; dat is een gewaagde zet. Het Filiaal vertrekt vanuit Gontsjarovs Oblomov en belandt in het fenomeen `tijd`....

Met de voorstelling reist een bed mee, dat in foyers wordtneergezet en waar kinderen even op kunnen liggen. Er klinkengeluidjes in en er is van alles aan te ontdekken. Dat bedverbeeldt op een aardige manier de grondgedachte van devoorstelling: als je ligt, kijk je anders tegen het leven aan.Dan duiken andere inzichten en beelden op.

Het Filiaal brengt in een versie van schrijver BennyLindenlauf Oblomov als een solo van Gábor Tarján, bijgestaandoor de technicus op toneel die zo af en toe ook als de befaamdeknecht Zachar door de kamer sloft.

Oblomov ligt op een sofa op een houten vloertje in het middenvan het beeld met daar omheen een grote hoeveelheid curiosa. Oplinks een merkwaardig apparaat van waaruit steeds een nieuwelading post de kamer in vliegt. Die poststroom verbeeldt devoortjagende buitenwereld en bezorgt regelmatig reclame vooronwaarschijnlijke aanbiedingen en kansspelen. Ook roept detechnicus op onverwachte momenten een variatienummer af en danspoedt de acteur zich naar rechts opzij om daar achter op eendrumstel te spelen in gejaagde jazzy muziekfragmenten.

De voorstelling is alles behalve makkelijke kost. Acteur enkijker moeten veel schakelen tussen onverwachte wendingen,muziekfragmenten, vertragingen en beelden die op poëtische wijzede stemmingen van Oblomov schragen. De milde humor, in dezeeerste voorstelling nog niet helemaal goed afgesteld, brengtalles samen. Die maakt dat je compassie krijgt voor deze man dievolslagen hulpeloos zijn leven aanschouwt maar tegelijk daarmeenogal wat zegt over de waanzin van wat wij voor een geordend engeolied bestaan houden.

Meer over