Obligate bespiegelingen met wankele bruggetjes

cabaret Flair. Als er een woord toepasselijk is voor de presentatie van cabaretier Klaas van der Eerden, is het wel flair....

Merijn Henfling

Maar met flair alleen heb je nog geen programma. In zijn show Schwalbe lijkt Van der Eerden alles wat hij de afgelopen periode heeft meegemaakt op een hoop te hebben gegooid. Zijn mislukte snowboardvakantie, rituelen in de badkamer, de aanschaf van een keuken: het zijn tamelijk willekeurige onderwerpjes, niet bijster verrassend en vaak met een wankel bruggetje aan elkaar verbonden.

Centraal staat de geboorte van zijn dochtertje en zijn leven als jonge vader. Dat leidt tot obligate bespiegelingen over kindervoornamen, de vriendinnen van zijn vriendin en babyverjaardagen. Wél sterk is zijn act waarin hij een moeder speelt die werkelijk alles opgeeft voor haar pasgeboren kindje (‘want mama houdt zo van jou’), omdat hij hier het cliché voorbijgaat.

Knap zijn ook zijn imitatie van hangjongeren en zijn spel op de drumcomputer, maar het lijkt ernstig op wat hij altijd doet. Wanneer hij vertelt over zijn passie voor vissen mét levende aas, wordt zijn verhaal steeds sadistischer: hier zien we opeens een gevaarlijke Van der Eerden, een jongen die zijn publiek niet alleen wil behagen, maar ook op het verkeerde been zet. Jammer genoeg blijft het daarbij.

Van der Eerden is allereerst een entertainer, en niet een cabaretier van de boodschap of het grotere verhaal, maar in Schwalbe doet hij daartoe toch een poging. Hij zet twee lijntjes uit die hij helaas te snel loslaat: de dood van zijn oudste broertje (toen hij nog niet geboren was) en zijn neiging om over zich heen te laten lopen. Het zijn interessante aanzetjes die uiteindelijk open eindjes blijken te zijn.

Meer over