O, daar heb ik nog wel een leuk verhaal bij

De top van de Anglo Irish Bank heeft de kluit ongegeneerd belazerd. Nu is iedereen boos.

CAREL HELDER

Ierland is een land van clichés. Zo heb ik een Ierse vriend die twee winnende songfestivalliedjes heeft geschreven. Eerst een, en toen iemand zei: 'Dat kun je niet nog een keer', nog een. Tussendoor schreef hij een bestseller over de famine, de hongersnood.

De laatste keer dat hij belde was om het nummer te vragen van 'a man called André Rieu'. Die wilde een liedje van hem opnemen. Hij heet Brendan Graham als u me niet gelooft; Tommy Wieringa en ik zijn wel eens bij hem geweest. Hij wees ons de grotten waar zich vroeger de IRA verborg. De grootouders van zijn vrouw brachten er eten naartoe.

Van de royalty's van zijn werk had hij een huis met uitzicht op het Lough Mask laten bouwen, ouderwets van met de hand gestapelde rotsblokken, maar binnen van alle gemakken voorzien. Het enige dat nog ontbrak was kraanwater. Tot op een bergkam een stipje verscheen dat eerst een vrachtwagen werd en uiteindelijk een dertig meter lange Thunderbird met een enorme boor achterop. De fuchsiahagen langs de weg bogen in de slipstream, een groen-roze golf die snel dichterbij kwam. Het was een truck van zeker een miljoen.

Toen die naast het huis stilstond, zwaaide de deur open en sprong er een kleine, zwartharige Kelt uit met een wichelroede. Daarmee vond hij in drie minuten de bron. Aan het eind van de middag kwam er koel, helder water uit de kraan. Hij dronk er zelf nooit te veel van, zei het mannetje en schoof verwachtingsvol aan aan de keukentafel. 'Just a drop in my whiskey.'

undefined

Meer over