O, daar heb ik nog wel een leuk verhaal bij

'Klimaatverandering maakt kannibalen van kreeften'

CAREL HELDER

Het is goed dat de Parijse dichter Gérard de Nerval (1808-1855) dit niet mee hoeft te maken, een geniale dokterszoon met een getormenteerde ziel. Op zijn 20ste al had hij Goethes Faust vertaald; tussen zijn 25ste en 27ste joeg hij er een erfenis van 30 duizend francs doorheen, onder meer aan de uitgave van een luxueus, literair tijdschrift, de Monde dramatique.

Een romanticus pur sang was hij, die wandelend met een kreeft aan een lichtblauw zijden lint in de tuinen van het Palais-Royal zou zijn waargenomen. Zijn repliek, volgens zijn vriend Théophile Gautier: 'Waarom zou een kreeft ook maar iets belachelijker zijn dan een hond? Of een kat, of een gazelle, of ieder ander dier dat men verkiest om mee uit wandelen te nemen? Ik heb een voorkeur voor kreeften. Het zijn vreedzame, serieuze schepsels. Ze kennen de geheimen van de zee, ze blaffen niet, en ze schrokken je monadische privéleven niet op zoals honden dat doen. Goethe had een aversie tegen honden, en hij was niet gek.'

'De droom is een tweede leven', is een uitspraak van De Nerval, en in dat licht moeten we het kreeftenverhaal waarschijnlijk zien. (Kijk ook maar eens op boingboing.net: Mark Dery, Nerval's Lobster.) Uiteindelijk werd zijn ontzielde lichaam hangend aan een hek aangetroffen in de Straat van de Oude Lantaarn, met een brief waarin hij om 300 francs vroeg om de winter door te komen. Iemand schreef: 'De stenen waren bedekt met sneeuw, en op de traptreden hipte een tamme raaf, die de enige zin die hij kende bleef herhalen: 'J'ai soif!' ('Ik heb dorst!')

undefined

Meer over