O, daar heb ik nog wel een leuk verhaal bij

Dinsdag: het bestuur van de stichting Straatnieuws Utrecht doet aangifte van diefstal tegen oud-PvdA-raadslid Bert van der Roest, die als penningmeester van de stichting ongeveer 40 duizend euro zou hebben verduisterd. Roest zelf probeert af te dingen naar 12 duizend euro.

Ergens in de jaren tachtig zat een rijtje gewezen Amsterdamse kantinemedewerksters van de Gemeentebelastingen of een andere dienst met een groot kantoor bij Sonja Barend. Ze keken betrapt, en ook een beetje verongelijkt. Door stelselmatig de koffie te verdunnen en de overgeschoten pakken Douwe Egberts in hun tas te stoppen en te verkopen, hadden ze hun inkomen aanzienlijk weten te verhogen. Toch leken ze verrast door hun ontslag.

Sonja wilde wel eens weten of ze het nooit sneu voor al die collega's vonden, die jarenlang dag in dag uit slappe bakjes dronken. De dames werden niet verteerd door wroeging. 'Ach, weet je wat het is?', verdedigde de aanvoerdster van het clubje hun handelen: 'De koffie thuis vind je toch altijd het lekkerst.'

Het is en blijft een interessant gegeven, cognitieve dissonantie. Anderhalf jaar geleden besteedde V van de Volkskrant uitvoerig aandacht aan de heruitgave van Zalig zijn de schelen van Betty van Garrel en Herman Pieter de Boer (1928-2014). Daarin schrijft Betty van Garrel onder meer over haar moeder. Die was in geen jaren naar de tandarts geweest en had op gezette tijden vreselijke kiespijn. Betty zei: 'Waar heb je zin in, altijd maar met kiespijn lopen. Waarom ga je nou niet een keer naar de tandarts?' Haar moeder keek peinzend naar buiten en zei: 'Het was ook steeds van dat vervelende weer.'

undefined

Meer over