Nu jij

Omstanders van een demonstratie tegen het Spaanse koningshuis, Malaga, 7 juni 2014, foto Jon Nazca / Reuters

Het is geen taxi. In Barcelona zijn taxi's geel-zwart, in Madrid zijn ze wit met rode diagonalen over de voordeuren, in Malaga zijn de diagonalen blauw. De auto is van de man die zijn moeder vasthoudt. Vader heeft hij al op de achterbank laten plaatsnemen. Nu is moeder aan de beurt.


Dat ze niet uit de auto in de rolstoel wordt getild, maar andersom, zie je aan haar jurk. Hij is in de zitting van de rolstoel beklemd geraakt. Vast niet de eerste keer dat dit gebeurt. Goed dat de stoel op de rem staat, anders trekt zoon de rolstoel met moeder mee en zit er niets anders op dan haar weer terug te zetten en eerst de jurk uit de zitting te wurmen. Een smaakvolle combinatie van oranje bloemetjes en een pastelblauw vestje heeft moeder aan.


Op de achtergrond een schoenenzaak van Rosselli, er is er maar een in Malaga, in de Calle Bolsa. Aha, daar kunnen we even langs met Street View, iedere keer weer een sensatie om ter plekke poolshoogte te kunnen nemen. Waar de auto staat, voor de vuilniscontainers, is een gele streep zigzaggend op het asfalt geschilderd. Dat is Spaans voor: lossen en laden toegestaan. Zoon heeft zijn ouders uitgeladen, is in de auto blijven wachten. Vader duwde moeder naar Lepanto, een luxe traiteur in het winkelgebied een paar straten verderop. In normaal wandeltempo 2 minuten. Met de auto kun je daar niet komen, zeker niet op zaterdag.


De zak met aangeschafte delicatessen heeft vader om de handgrepen gehangen. Veel kan er niet in zitten, de zak is erg plat. Lepanto is 35 jaar geleden opgericht, de ouders komen daar vast al jaren. Nu is het een uitje geworden, een lichtpuntje in een zich voortslepende week. Straks peuzelen ze met zijn drieën de inhoud van de zak op.


Ja, dat bedenk ik allemaal. Ook ik heb mijn ouders getild. Eerst mijn vader, toen mijn moeder. Als je het doet, is het een karweitje dat moet gebeuren. Voor je rug is het geen pretje. Het kan soms ergerniswekkend zijn, zeker als zo'n jurk in de zitting blijft vastzitten. Die vuilcontainers maken het er ook niet idyllischer op. Maar als je het ziet gebeuren, als buitenstaander, heeft het een hartverscheurende schoonheid. Eerst droeg zij jou, het is bijna niet voor te stellen, dat breekbare vrouwtje. Nu draag jij haar.


Hans Aarsman


Net verschenen: Hans Aarsman: Wat jij niet ziet, selectie uit vijf jaar Aarsman Collectie. Uitgeverij Podium, 15 euro.


Updates: Twitter.com/HansAarsman

Meer over