Nova

'WE HEBBEN geleden en we hebben gewonnen', schreeuwde de Spaanse presentator na de winnende strafschop van Mendieta tegen de Ieren....

Italië tegen Zuid-Korea. Italië wint maar de scheidsrechter beslist van niet, waarna Zuid-Korea op wilskracht en met-het-hart zoals Hiddink het uitdrukte, alsnog wint. Als je ziet welke emoties dat losmaakt bij zowel de spelers als het publiek! Dit zijn jongensdromen die uitkomen en iedereen droomt mee.

Morgenochtend moet ik vroeg op en sleep me dan weer naar een klant die wat te zeuren heeft over de ineffectiviteit van zijn organisatie en de betrokkenheid van zijn medewerkers. Of liever gezegd het gebrek daaraan. Ik moet dan proberen hem een probleem aan te praten en zorgen dat hij mij vraagt het op te lossen.

Waar is de tijd dat ik net zo bevlogen als al die voetballers met hun fans niet anders kon dan op de fiets springen. Al had ik net een koers van 250 kilometer gereden, al was ik daarbij op mijn kokosnoot gevallen. Ik moest gewoon de fiets op.

Nu nog als ik een eindje ga toeren, de kleine voorop, en ik zie in de verte een stipje voor me rijden dan moet ik er heen. Voor mij ben je gek, zeiden velen tegen me, maar ik beleefde dat heel anders: Dit is mijn vak, dit is wat ik kan en dus doe ik het. En daar ging ik weer. Gelukkig blijkt nu achteraf dat die gekte, dat ongebreidelde enthousiasme, toch wel op een flink aantal mensen is overgekomen. Ze weten nog dingen die ikzelf alweer vergeten ben en hun ogen lichten op als ze me er over gaan vertellen: weet je nog toen je op Alpe d'Huez in die en die groep reed. Ik heb je toen een bidon over je kop gegoten. O, was jij dat.

Geen ploegleider die me al manipulerend van de fiets kon krijgen. Ik heb nooit een contract voor langer dan een jaar gehad, ploegleiders deden niet aan langdurende verbintenissen, want stel je eens voor dat je een renner had die niet presteerde, dan kon je er niet meer vanaf. Omgekeerd, stel dat je goed reed dan zat je voor hetzelfde geld vast, terwijl je veel meer waard was geworden met je Touretappe op zak. Dit is een rijpe voedingsbodem voor manipulatie door de ploegleiders en onzekerheid bij de sporter. Menig arbeidsconflict is hieruit ontstaan. Elk normaal mens zou helemaal gek worden van die situatie. Zo niet de sportman of -vrouw. Zij kunnen niet anders dan hun sport uitoefenen. Ze zijn o zo kwetsbaar met hun vaak maniakale bezieling, maar ze gaan ervoor, ze hebben ervoor gekozen.

Bij Nova hebben ze ook een arbeidsconflict. Nova gaat zijn formule veranderen. Het moet beter aansluiten bij het kijkerspubliek dat in de afgelopen tien jaar veranderd is. Bovendien is er concurrentie van Barend en Van Dorp, dus er moet iets gedaan worden. Bij Nova hebben ze er niet goed over overlegd. Alleen de hoofdredacteur wist ervan, zijn presentatoren niet en die zijn nu natuurlijk enorm boos. En terecht, wat dacht je. Kees Driehuis meldt zich ziek. Zijn twee collegapresentatoren gaan 'lekker naar huis'. Een procedure die vaak gevolgd wordt in geval van onenigheid op het werk.

Potverdomme, je bent toch presentator: dit is toch wat je wilt. Het is nog belangrijk ook: de wereld komt door jou gefilterd de huiskamer binnen, je hebt invloed. Als je jezelf in die rol serieus neemt dan zit je daar toch. (Live-uitzending, dus je kunt mooi nog even de publieke opinie beïnvloeden door te zeggen dat wat je werkgever met je van plan is, je dat niet zomaar over je kant laat gaan.) Daarna ga je weer ontzettende ruzie schoppen. Maar hoe moet een baas je nu serieus nemen als je dat zelf al niet eens doet? Nu komt er een keuringsarts die gaat procedureneuken over de ziektekosten of iets dergelijks, maar over wat er bij Nova gaat gebeuren praat je niet meer mee. Zit je in de kwartfinale en dan meldt Ahn zich ziek. Ruzie met Hiddink!

Meer over