'Nog nooit zoveel progressie gezien als bij Zuid-Korea'

Een avontuurlijk nieuw systeem op het WK voetbal ontbreekt, maar revolutionair is de fitheid van gastland Zuid-Korea te noemen. De werkmieren laten zich dragen door hun rode leger op de tribunes en lijken nooit moe te worden....

's Ochtends, op de dag van Zuid-Korea - Italië, vertelt Raymond Verheijen (30): `Als je ergens de progressie merkt bij het Koreaanse team, is dat in het laatste deel van de wedstrijd. Voorheen was Korea ook een soort wervelwind, maar na een minuut of zeventig werd het minder. Daarop hebben we ons gericht. We willen de negentig minuten volmaken.'

's Avonds wint Zuid-Korea met 2-1 van Italië, door doelpunten in de 89ste en 117de minuut. Een van de beslissende factoren is de onwaarschijnlijke conditionele inhoud van de Aziaten. Ze lopen de bal soms zo van de Italiaanse voeten.

Zuid-Korea, dat de spelers vrijstelde van clubverplichtingen, is met een voorsprong aan het WK begonnen. Verheijen: `Koreanen hebben geen last van een lang seizoen gehad. Het valt niet mee als je na een slopend seizoen nog een WK moet spelen, met relatief veel wedstrijden in korte tijd, en daarbij de acclimatisering optelt. Alleen de gewenning is al een aanslag op je lichaam. De FIFA zou er goed aan doen het programma eens te evalueren.'

Verheijen, uitgeleend door de KNVB, begon op 1 maart met zijn werk voor de ploeg van bondscoach Hiddink. `Ik heb per dag aangegeven wat je het beste zou kunnen doen. Het gaat dan om de volgorde van trainingen, hoe vaak je traint, wat je precies doet. Zuid-Koreanen zijn van zichzelf heel fit. Op het WK van 1998 won Nederland weliswaar met 5-0, maar je kon zien dat het hele fitte mannetjes zijn. Ze scoorden direct goed in de testen.'

Om de vier weken nam Verheijen een test af, opdat de individuele progressie af te lezen was. Hij hield ongeveer twintig conditionele trainingen, waarbij elke speler een hartslagmeter droeg.

`Op een gegeven moment zagen we in de training al of iemand de goede kant op ging. Je kon vergelijken met een vorige training. Ook een training is dan een test. Dan hoeven ze niet meer tussen pilonnetjes op en neer te rennen', zegt hij, verwijzend naar de door Nederlandse internationals op het laatst zo gehate shuttle run. Van Gaal was bondscoach, Verheijen inspanningsfysioloog.

`Ik heb nog nooit een team meegemaakt dat op zo'n korte tijd zoveel progressie boekte als Zuid-Korea. Deze jongens hebben zo veel honger, zijn zo gretig en trainen zo fantastisch, dat je bij wijze van spreken elk conditioneel programma op ze kan loslaten. De basisconditie is goed en de spelers zijn mentaal sterk. Ze zijn explosief. Maar het is niet zo dat als je dít programma uitvoert, iedereen van het veld wordt geblazen.'

Hiddink gaf onlangs aan dat de Koreanen een hoger niveau van fitheid hebben bereikt dan het Nederlands elftal in 1998, toen hij daarvan bondscoach was. De tijd van boslopen is voorbij.

Verheijen: `We doen alleen voetbalvormen. Grote partijen, kleine partijen. De clou zit 'm in: wat doe je wanneer? Het is allemaal spelen met de arbeids-rustverhouding.'

Sinds 1993 heeft Verheijen, die bewegingswetenschappen studeerde aan de VU (richting inspanningsfysiologie) zich verdiept in het conditionele aspect van voetbal. `Gebleken is dat een fitte speler sneller herstelt en meer acties maakt. Het gaat niet om meer acties in meer tijd, maar om meer acties in dezelfde tijd. Het gaat bij voetbal om snel herstellen. Voetballers maken 200 tot 250 sprints in een wedstrijd, waarvan negentig procent korter dan tien meter.'

In partijvormen geven de trainers steeds minder rust. De training bestaat uit blokken van bijvoorbeeld zes minuten. Eerst zes minuten rust, dan vijf, vier, enzovoorts. `Het lichaam wordt gedwongen steeds sneller te herstellen.'

Voor Verheijen zijn het fantastische weken. Na de uitschakeling van het Nederlands elftal in Ierland groeide hij uit tot een soort pispaal. De spelers sputterden over de shuttle run, als ze tussen pilonnetjes renden, aangespoord door een stem van een band en piepjes.

De media sputterden, want te vaak kregen ze op de weinige openbare trainingen dat gedraaf te zien in plaats van baltraining met hesjes.

Verheijen: `Ik heb nooit een conditionele training gegeven. Ik deed alleen de warming-up zonder bal. En die shuttle run is een conditietest, geen conditieprikkel. De test was bedoeld om te weten te komen hoe een speler ervoor stond. Bij het Nederlands elftal hoef je spelers niet fitter te maken. Als je dat denkt, ben je niet wijs. Onder Rijkaard deed ik precies hetzelfde werk als onder Van Gaal, maar de uitwerking was anders. Resultaat is allesbepalend.

`Ik heb ook geleerd dat voor mij alleen plaats is in de voorbereiding op een groot toernooi. Mijn overtuiging is dat een inspanningsfysioloog tijdens de drie dagen voor een interland overkill is. Intern heb ik dat ook aangegeven. Mijn kracht ligt in conditionele opbouw. Tijdens dit WK is mijn rol klein. Ik kijk hoe het oogt in conditioneel opzicht.'

En Verheijen geniet. `Het is onwaarschijnlijk knap wat Guus heeft teweeggebracht. Als je zes minuten lang zeven tegen zeven speelt op je elfendertigst, heeft het weinig zin. Guus en hulptrainer Verbeek zijn heel goed in staat geweest om elke keer weer optimale beleving te krijgen.

`Soms speelden ze een uur lang zeven tegen zeven. Zes blokken van tien minuten. Als het dan even moeilijker werd, ging het mes erop bij Guus. Dan ging hij de spelers aansporen. Met als gevolg dat ze ook de laatste blokken voluit gingen. Als je doelstelling is om juist in de laatste fase spelers beter te maken, is dat cruciaal.' Italië heeft het geweten.

Meer over