Nog erger dan erg

Kan het nóg erger? In de badkamer lekken het dak, de toilet en het ligbad, op de muren zit een doorschijnend slijm, door de slaapkamer rennen kakkerlakken en op het strand stikt het van de zandvlooien en duizendpoten....

Kan het nóg erger? Witte huiswijn die naar kerosine smaakt, iemand die voluit niest in de saladebar, broodjes die zelfs met een moker niet zijn te splijten, kip die van buiten is gecremeerd en van binnen nog bloederig is, appelgebak met het uiterlijk van 'iets doods in een moeras'. (Thrillerschrijfster Marcia Muller en thrillerschrijver Bill Pronzini in een restaurant in 'een middelgrote stad in Idaho'.)

Kan het nóg erger? Met honderd anderen opgesloten in een hete, donkere, niet geventileerde ruimte van een veerboot die dertien uur onderweg is, met een golfslag die iedereen zeeziek maakt, met 'een dikke brij kots' die over de vloer stroomt, toiletten die 'één drijvend riool' zijn. (Schrijfster Molly Giles op de veerboot van Cortez naar Topolobampo.)

Kan het nóg erger? Ratten die elkaar in het bamboe hekwerk boven het hoofd van de slaper achterna zitten, een enorme, harige duizendpoot ('even gevaarlijk als een schorpioen') op het hoofdkussen, duizenden kakkerlakken die via de muren naar beneden komen, een harige vogelspin die er een feestmaal van maakt. (Schrijver Dominique Lapierre in een sloppenwijk van Calcutta.)

Kan het nóg erger? Met Japan Airlines van de Verenigde Staten via Londen naar Alaska vliegen, horen dat Londen vanwege de mist dicht is en dat Parijs is getroffen door een sneeuwstorm, waarna een landing volgt in Rome - geen eten en drinken - waar Ceylon Airlines de reizigers overneemt, maar in Frankfurt landt omdat Londen nog steeds dicht is, waarna British European Airways het estafettestokje overneemt en in Parijs neerstrijkt - geen eten behalve pinda's, geen bagage, die is onderweg naar Colombo, een mudvol hotel - waarna in alle vroegte de terugtocht naar Orly volgt voor zeven uur wachten zonder eten, todat een piloot richting Edinburgh vertrekt, zich vlak voor de landing bezint, Manchester geschikter vindt, op het laatste moment weer tot inkeer komt en tenslotte in Birmingham landt, waar de verteller hulpeloos moet toekijken hoe zijn Japans medereizigers - ook op weg naar Londen - in een bus stappen met het opschrift 'Cardiff'. (Schrijver Michael Dorris in 1971.)

In Was ik maar thuisgebleven zetten een kleine vijftig al of niet beroepshalve reizende schrijvers en journalisten (onder hen Isabel Allende, Paul Theroux, Katherine Neville en Larry Collins) hun afschuwelijkste reiservaringen op papier. De titel van de Nederlandse vertaling is niet geïnspireerd door Johnny Hoes. I Should Have Stayed Home heette de oorspronkelijk bundel uit 1994.

Meer over