Nog eentje. Tegen de maden.

el de roes maar niet de kater, bezorgt ons Bzzlletin. Gastredacteur Hafid Bouazza mocht zich uitleven op het thema Roes, en dat is deze kenner van het fenomeen wel toevertrouwd....

Arjan Peters

In het virtuele cafan Hafid Bouazza zijn alle roesmiddelen geoorloofd: bier, opium, rijstwijn, absint, hasj, coca, ether en LSD. De gastredacteur is van alles voorzien, en weet daarmee een bont mannengezelschap zijn herberg binnen te lokken. Allard Schr (lijfspreuk 'Nog eentje. Tegen de maden') vertaalde enkele aanstekelijke liederen uit de anonieme Carmina Burana: 'Fijne spijzen eten,/vetgemest worden/Opzwellen van de reuzel/dat is waarnaar wij streven/en vrolijk drinken.'

Bouazza leverde, behalve vertalingen van Arabische dichters, een gloedvolle historische inleiding, er op wijzend dat de mens bier kon brouwen voordat hij brood kon bakken. Nuchterheid bestaat niet, zegt hij tot slot. Zelfs een geheelonthouder zal het daarna knap lastig krijgen zich n te laten meeslepen door de bijdragen van de literatoren (Byron, Michaux, Vinkenoog, Boskma), die de roes van aptief tot droesem hebben verkend.

Van Walter Benjamin is een nachtelijke hasj-impressie uit 1927: 'Er is een gevoel van gedistingeerdheid onder meer omdat je denkt dat je je in feite nergens wezenlijk mee inlaat: dat je je, hoe diep je ook probeert door te dringen, steeds op een drempel ophoudt. Een soort spitzendans van het verstand.' Eveneens kort en krachtig houdt A.F.Th. van der Heijden het in zijn twintig miniparoxismen over drinken, getiteld Een man gaat zo lang ter kruike tot hij barst (haken vrouwen eerder af, en is dat de oorzaak dat ze in dit nummer ontbreken?). In zijn grote roman Advocaat van de hanen (1990) vergeleek Ernst Quispel de opbouw van een drinkavond met die van een kunstwerk. Als het een excuus is, dan in ieder geval een zeer fre smoes: 'Drinken is te vergelijken met kunst: lege vorm volstromend met betekenis, problematiek, drama, tragiek, angst, dood, seksuele doem. Je hoeft alleen maar van een heldere, rimpelloze vijver een omgeroerde modderpoel te maken.'

Slechts wie na het dichtslaan van Bzzlletin tot zijn benevelde brein laat doordringen dat dit de laatste aflevering is, wacht alsnog een kater. Waarin dan de befaamde zinsnede nagalmt, die Jean-Paul Franssens tot kort voor zijn dood aanhief om zijn vertrek uit de taveerne aan te aankondigen. Van der Heijden citeerde hem al in zijn liefdevolle toespraak tijdens de rouwdienst voor Franssens vorig jaar, en hij sluit er nu zijn bijdrage mee af:

A last one for the road. Then slowly moviamo a casa.

Meer over